Daar ben ik weer eens.

Allerlei nieuws en toch niks speciaals

Adriana is 16 geworden en we hebben samen een feestje gevierd, 16 en 40 zijn mijlpalen dus dat hebben we lekker gevierd. Daarbij is Adriana over naar 5 VWO. En ik heb een cursus nagelstyliste gevolgd en kan nu mijn eigen nagels voorzien van gel en nailart! Het ging toch een beetje in de papieren lopen elke 3 à 4 weken naar de nagelstyliste.Ik heb mam als proefkonijn meegenomen, dus die heeft nu ook mooie gelnageltjes. Arme mams, het was afzien hè! Maar ik word steeds beter, dus eerdaags heb je alleen mooie nagels en hoef je geen pijn meer te lijden hahaha.

Vanmorgen heb ik alle 10 mijn nagels gedaan bij mezelf en ik moet zeggen, het ziet er heel mooi uit! Ik ben best trots op mezelf!! Zelfs het vijlen met de frees werkt als een tierelier en veel sneller dan vijlen met de hand.

En 3 weken geleden viel mijn telefoon opeens uit, gewoon niks meer dat het deed, tot ie opeens een zwart schermpje gaf en ook niet meer opstartte…….dat was echt balen, want ikzeg altijd, als ik mijn telefoon kwijtraak ben ik alles kwijt. Het is mijn adresboek, mijn agenda, mijn alles.

Nu had ik hem opgestuurd naar Nokia en ik kreeg hem na 2 weken terug, nieuwe software erop en hij deed het weer! Behalve een paa functies, zoasl het instellen van de beltoon en de bijbehorende muziekbetanden zoeken. Die vond ie niet.

Ik baalde als een stekker en dacht dat ik hem weer kwijt zou zijn. Maar lang leve het internet, daar stond de oplossing. Ik moest eerst de E:schijf van de telefoon formatteren, daarna opnieuw installeren en bepaalde bestandjes eraf halen. dat heb ik dus gedaan en warempel, het hele ding werkte weer zoals het hoort. Ik kan weer internetten, muziekluisteren, beltonen instellen, spelletjes spelen oja en ik kan er zefs mee bellen! Dat is toch wel het geweldigst van allemaal hahaha.

Tevens was ik weer op controle gegaan naar Leuven, Daar hebben ze me aan een c-peptide test onderworpen. Dat is een test om te kijken of de alvleesklier nog goed werkt. Ze spuiten dan glucogen in dat is een hormoon dat ervoor zorgt dat de lever alle reserve suiker vrijgeeft. Als reactie daarop gaat de alvleesklier als een tierelier aan het werk. Die geeft dan eerst een bepaalde stof af, voor de insuline vrijkomt. En die stof is dus de C-peptide. Alles was prima en werkte perfect. C-peptide was heel goed, maar dat kan ook bijna niet anders met een Hba1c van 5.5% !!
Kreatinine was weer heel mooi, 103, kalium 4.2, en cholesterol was ldl gehalte 2.4

Dus eigenlijk gaat het hier allemaal de goede kant uit!

Ik merk wel heel erg dat ik slechter tegen warmte kan dan voor de transplantatie. Ik heb het ook zelf veel warmer dan voorheen. Ik denk dus dat dat ook wel meespeelt. vroeger kon het me niet warm genoeg zijn, 35 graden of warmer en ik leefde. Nu echter zweet ik me werkelijk helemaal het laplazarus bij die temperaturen. Maar het gekke is dus dat ik het met echt koude temperaturen, zoals we die deze winter hebben mogen beleven, het ook wel steenkoud heb, vooral ’s avonds.(net als een normaal mens dus hahaha).

Nog een paar weekjes en het is 2 jaar geleden dat ik getransplanteerd ben! 2 jaar, het lijkt zo kort, maar tevens ook zo lang! Zo kort omdat ik me alles nog zo goed kan heugen. En zo lang, omdat ik eiogenlijk totaal niet meer bezig ben met alles wat daarvoor leefde. De diabetes en slechte nierfunctie, een ellende hoe ik me voelde. En nu…….een heel, maar dan ook een heel ander leven. Kunnen eten wat je wilt, niet hoeven nadenken aan de koolhydraten, want dat wordt vanzelf geregeld door mijn nieuwe avleesklier. Goh nu ik dit hier schrijf, realiseer ik me dat ik echt al heel lang niet meer aan zulke zaken gedacht heb!

Ik zou ook niet meer kunnen vertellen  wat er allemaal in diabetesland speelt, en daar ben ik totaal niet rouwig om!

Nou tot laters dan maar weer!!

Goh een mijlpaal in een zeer turbulent leven dat precies 40 jaar geleden begon.

40 jaar, die leeftijd heb ik altijd onbereikbaar gevonden. Nooit gedacht ook dat ik hem zou halen. Nu klinkt dat misschien wat morbide, maar het is nu eenmaal zo. Als kind vond ik mensen van 40 jaar altijd mega oud. Heb ik altijd gedacht: “Als ik dat zou kunnen worden”.

En nu ben ik het!
Hoe het voelt? Als een mijlpaal. Life begins at 40 wordt er gezegd, dus laat dat leven maar komen! Ik ben er helemaal klaar voor!!

Maar eigenlijk heb ik alles wat ik zou kunnen wensen, een prachtige dochter, een goede gezondheid, geweldige ouders en familie. Ik kan me vervoeren per auto, scooter of per fiets (nouja echt fietsen gaat niet helaas, maar ik heb wel een fiets). Ik heb hobby’s en vrienden. Wat kun je je dan nog wensen hè? Niks meer denk ik…….hoewel….. misschien nog een klein dingetje?

Maar vandaag wordt het genieten, zelfs het Weer zit mee! Heb ik normaal altijd regen en kou, nu is het 24 graden en de zon doet haar uiterste beste mijn 40ste mee te vieren! Ik ga zo eens een lekker stukje wandelen!

En morgen naar Eindhoven…Guus meeuwis…. met onder andere Schouder aan Schouder!

Ik heb er zin in!!

Wat een geweldige manier om mijn verjaardag te vieren!

Cantara Pepe van John Coenen

 Oh wat ben ik toch een slechte blogschrijver/ster. Het is niet dat ik niks te melden heb, maar dan begin ik aan een blog te schrijven en  n denk ik: “Nah geen zin om te schrijven”

Maar goed dan nu toch maar even een poging wagen en niet weer afsluiten en verwijderen. Of beter andersom, verwijderen en afsluiten.

Tja poeh waar ben ik gebleven, wat heb ik te vertellen. Volgens mij heb ik al ergens geschreven dat ik een inductiekookplaat heb laten installeren. Daar is nu een ladenkast in de keuken bij gekomen. Een vriend heeft die ladekast geïnstalleerd en als dank zijn we met onze 2 gezinnen gaan uit eten bij de Griek. Ik heb hun maar laten kiezen, want wij zijn niet zo van de ervaren restaurantbezoekers. Dus waar het goed eten is, is altijd een gok of we horen van anderen dat het daar goed is.
Zo dus ook met de Griek Sirtaki in Maastricht. Ik moet zeggen, het was verrukkelijk en enorm veel. Veel te veel. Maar de bediening en sfeer was erg goed.

Verder hebben we met een groep mensen meegedaan aan de nieuwe videoclip van John Coenen Het nummer heet Cantara Pepe en komt op Youtube te staan. Uiteraard is het nog te vroeg om te kijken, want de opnames zijn net achter de rug en de clip moet nog in elkaar gezet worden. Maar wanneer ie klaar is zal ik dat zeker melden.

Dan het dansen, dat doe ik nog steeds. volgende week gaan de extra cursussen beginnen, zoals Salsa en Swingfox.  En dan in september gaan we verder met de zilvercursus. Adriana krijgt nu nog 4 extra lessen met haar groep en dan slaan zij die hele zilvercursus over. Ze gaan meteen door van gevorderden naar zilver-ster. Dit omdat er op die cursus van haar toch wel kids jongeren zitten die wel lekker dansen en ook fanatiek zijn. Ze missen geen les en lopen zo voor op schema. Immers wanneer iedereen de passen snel oppikt en telkens aanwezig is, kan een dansleraar ook verder met zijn lessen en hoeft niet steeds te herhalen voor de wegblijvers.

Echter mijn danspartner en ik mogen braaf naar de zilvercursus. We pikken het ook redelijk snel op, maar onze groep is met grote regelmaat incompleet. Daardoor wordt er vaak en veel herhaald, al speelt de gemiddelde leeftijd natuurlijk ook wel mee….we zijn immers geen pubers meer

Wat is er nog gaande in huize Spectroliet? 
Adriana heeft nog steeds last van het ongeluk dat ze in oktober gehad heeft. Rug- en nekpijnen, regelmatig misselijk, hoofdpijnen, duizelig zien, moe, en wanneer het licht buiten niet dicht bewolkt is, heeft ze vaak last van haar ogen, die het felle licht niet aankunnen. Ze krijgt dan buiten de gewone hoofdpijn ook nog eens een band boven haar ogen, alsof je een strak zweetbandje om je hoofd hebt (geeft ze zelf aan). Nu zijn we doorgestuurd naar de neuroloog, die heeft een summier onderzoek gedaan (met 1 oog kijken, op 1 been staan, vinger naar je neus, dat ik dacht wat is dit??????????
Vervolgens stuurde hij ons door naar de revalidatie arts……die deed hetzelfde onderzoek….stuurde ons door voor een neuro-psychologisch onderzoek, waar we niks meer op hoorden. Dus bellen……..ik heb het hele ziekenhuis gehad,. maar nergens lag de aanvraag voor het onderzoek. Uiteindelijk na 2 uur bellen kwam ik op de jeugdpoli en kreeg daar te horen dat ze haar wilde doorsturen naar het RIAGG. Nouja!!!!!!!!!!!! Ik ontplofte aan de telefoon en was enorm blij dat ik niemand voor me had staan. Ik geloof dat die dan in overspannen toestand gillend naar huis was gegaan.
Vervolgens heb ik mijn onvrede geuit………(goh wat zeg ik dat weer netjes, maar wie mij kent weet hoe ik dan kan zijn :P). Ik kreeg te horen dat ik 2 dagen later door de betreffende arts teruggebeld zou kunnen worden………niet dus. Nu lag er een afspraak in de brievenbus voor het ziekenhuis……..geen RIAGG dus…….en wordt ik morgen gebeld wat de bedoeling is……..ikke is zeeeeeeeer benieuwd of ik inderdaad gebeld wordt.

Je zou potverdorie bijna overspannen worden door dat van het kastje naar de muur gestuurd te worden. De vraagstelling was of ze een whiplash eraan over heeft gehouden en wat we aan de klachten als hoofd- en nekpijn, duizelingen en al die klachten kunnen doen. Inmiddels zijn we al ruim een half jaar verder en lopen telkens tegen een muur op.
Het enige voordeel is dat we een prettig gesprek hebben gehad met iemand van een expertise bureau dat de verzekering van de tegenpartij heeft ingeschakeld. Deze man heeft rechten gestudeerd en is geen arts (wat ie zelf aangaf) maar heeft ons wel handvaten gegeven waar we ondertussen mee kunnen werken. Dit omdat we allemaal graag zien dat ze weer lekker in haar vel komt te zitten en, indien mogelijk, helemaal hersteld van dat vervelende ongeluk. Want dat is waar we vanuit gaan. Volledig herstel.

Tja dat is het wel zo een beetje. In elk geval genoeg gaande waar ik mijn hoofd bij moet houden en derhalve ook niet echt de energie heb om te bloggen. Maar wie weet komt er nog snel verandering in.

Goh vergeet ik bijna te melden dat we nog een 5-tal dagen naar Wenen zijn geweest. De hoofdstad van Oostenrijk, het middelpunt van het rijk van de habsburgers en uiteraard de beroemde SiSi ( oftewel Elisabeth) Ik kan alleen maar melden dat dit een machtigmooie reis was. We hebben eigenlijk alles gezien in Wenen, Schloss Schönbrunn, Der Hofburg met het Sisi-museam de Silberkammer en het Keizerlijk appartement, Stadspark, Graben, alle Dommen (de kerken dus). Nouja you name it, we’ve seen it. En het is er werkelijk zo ongelofelijk mooi! En het Weer was werkelijk fantaschtisch, met een gemiddelde graadje of 22 en zonnig. terwijl het hier begin mei, koud guur en miserabel Weer was.
 Het was zelfs zo erg dat we vertrokken met zon en wamrte en hoe dichter we bij huis kwamen, hoe kouder we het werd. Totdat we in Nederland terugkwamen en blij waren dat we een jas los in de auto hadden liggen en niet opgeborgen in een koffer. En nu ligt er niet zo heel veel afstand tussen Wenen en Maastricht (nuja ruim 1000 km), kan je nagaan hoe verschillend het Weer in Europa is. (net als de regels, belastingen, prijzen en dergelijke, zo verschillen in één Europa )

Wel ik denk dat ik de schade van afgelopen tijd nu wel ruimschoots heb ingehaald op dit blog. Dus ik ga er weer tussenuit en meld me opnieuw, wanneer er weer wat te vertellen is.

tot latersssssssssssssssssssssss

Zo weer eens tijd voor een update uit Huize Spectroliet.

Eigenlijk gaat het leven zijn gangetje, met zo nu en dan een uitspatting en verder een lekker rustig kalm leven. Niks haasten, geen stress, gewoon genieten van het leven en de dagelijkse zaken.

Zo heb ik verleden week een inductiekookplaat laten installeren. Dat kookt toch wel een stuk veiliger dan dat gas én een stuk schoner. Geen gaslucht of die specifieke pannengeur als de handvaten te heet worden. Geen angst meer voor vlamvattende mouwen of ander kleding danwel lichaamsdelen. En schoner ook weer in een heel ander gebied, de keuken blijft schoner, de pannenkast is opgeruimd, want het merendeel van de pannen was geen inductie, dus die kast is eens flink onder handen genomen en er zijn nieuwe pannen gekomen. Dat gaf het startsein voor de grote keukenschoonmaak, alle kastjes van binnen en buiten gepoetst en dus ook alles opgeruimd.

Daarna was het de beurt aan de schuur, die is na de winter altijd zo onder mekaar, dat de voorjaarssschoonmaak ook daar hard nodig is. Dus ook die ziet er weer uit om door een ringetje te halen. Uiteraard was de tuin al eerder schoongespoten, bloemetjes erin en die is weer in orde om de komende periode lekker in te kunnen vertoeven.

Ook zijn we nog naar een concert van Within Temptation geweest vorige week. De Theatertoer oftewel An accoustic night at the theater. Dat was toch wel ge-wel-dig om mee te morgen maken. De muziek stond lekker hard, maar niet schreeuwend hard. Het was allemaal precies in de juiste verhouding binnen het theater. hard genoeg om mee te kunnen gillen en onder de indruk te zijn en precies goed genoeg om niet na afloop met een doof gevoel in je oren rond te lopen. Het was gewoon magnefiek!!

Dan staat er over een poosje ook nog een reisje naar Wenen op de agenda! dusse…….

never a dull moment!

 donderdag, 01 april 2010

BEZUINIGINGEN 

Ambtelijke werkgroepen presenteren hun plannen

GPD DEN HAAG – Het eigen risico in de zorg moet aanzienlijk omhoog, van nu 165 tot 775 euro per jaar. Ook zouden patiënten bij ieder bezoek aan de huisarts vijf euro moeten bijbetalen.Die voorstellen doen de ambtelijke werkgroepen die met plannen moeten komen om miljarden te bezuinigingen op de overheidsuitgaven. Ook het zorgpakket zou kunnen worden uitgekleed om de kosten in de gezondheidszorg te drukken.

In totaal moet in die sector de komende jaren meer dan tien miljard bezuinigd worden. Het kabinet heeft dit najaar twintig werkgroepen ingesteld, van verkeer en wonen tot onderwijs, werkloosheid en zorg, om uit te zoeken hoe op verschillende terreinen 20 procent bezuinigd kan worden. Vandaag presenteren zij hun plannen. De komende jaren moet de overheid als gevolg van de economische crisis een kleine dertig miljard besparen om de financiën weer op orde te krijgen. Eerder lekte al uit dat de ambtenaren zullen voorstellen om de duur van de WW te verkorten, het minimumloon en de sociale uitkeringen te verlagen. Naar verluidt zou het gaan om een verlaging met 10 procent van het minimumloon en van de bijstand ook met 10 procent.

Ook wordt er gesproken over de mogelijkheden om de aftrek van de hypotheekrente te beperken. Verder wordt er nagedacht over de invoering van een speciale kilometerheffing voor vrachtwagens en een spitsheffing voor autoverkeer rond de vier grote steden, meldde De Telegraaf  gisteren. Ook zullen hogere tarieven voor openbaar vervoer en hoger collegegeld voor studenten op de lijstjes van de ambtenaren staan.
Het volgende kabinet zal besluiten nemen welke bezuinigingen doorgevoerd zullen worden. bron: Dagblad de limburger

Je zou er spontaan nachtmerries van krijgen, maar let vooral even op de datum boven het bericht! hahahaha

Ook heerlijk om mee te zingen! Het nummer is uit de 80-er jaren maar het blijft gewoon super.

There’s a boy I know he’s the one I dream of.
Looks into my eyes takes me to the clouds above.
Oh I lose control can’t seem to get enough.
When I wake from dreamin’ tell me is it really love?

How will I know? (Girl trust your feelings)
How will I know?
How will I know? (Love can be deceivin’)
How will I know?

How will I know if he really loves me?I say a prayer with every heartbeat.
I fall in love whenever we meet.
I’m asking you ’cause you know about these things.
How will I know if he’s thinking of me?
I try to phone but I’m too shy - can’t speak.
Falling in love is so bitter sweet.
This love is strong why do I feel weak?

Oh wake me
I’m shakin’; wish I had you near me now.
Said there’s no mistakin’ what I feel is really love.

How will I know if he really loves me?I say a prayer with every heartbeat.
I fall in love whenever we meet.
I’m asking you ’cause you know about these things.
How will I know if he’s thinking of me?
I try to phone but I’m too shy - can’t speak.
Falling in love is so bitter sweet.
This love is strong why do I feel weak?

If he loves me - if he loves me not -
If he loves me - if he loves me not -
If he loves me - if he loves me not -
How will I know if he really loves me? . . .
How will I know? How will I know? How will I know?
How will I know? - I say a prayer - how will I know?
How will I know? - I fall in love - how will I know?
How will I know? - I’m asking you - how will I know?

en nog eentje:

Well there’s a bridge and there’s a river that I still must cross
As I’m going on my journey
Oh, I might be lost

And there’s a road I have to follow, a place I have to go
Well no-one told me just how to get there
But when I get there I’ll know
Cuz I’m taking it

Chorus:
Step By Step, Bit by Bit,
Stone By Stone (Yeah), Brick by Brick (Oh, yeah)
Step By Step, Day By Day, Mile by mile (ooh, ooh, ooh)

And this old road is rough and ruined
So many dangers along the way
So many burdens might fall upon me
So many troubles that I have to face

Oh, but I won’t let my spirit fail me
Oh, I won’t let my spirit go
Until I get to my destination
I’m gonna take it slowly cuz I’m making it mine

Chorus:
Step By Step (you know I’m taking it), bit by bit (bit by bit, come move),
stone by stone (yeah), brick by brick (brick by brick by brick by brick mmm…)
Step by step (step by step uh-huh), day by day (day by day-ee),
mile by mile (ooh), go your own way.

Say it, baby, don’t give up
You got to hold on to what you got,
Oh, baby, don’t give up,
You got to keep on moving on don’t stop (yeah yeah).
I know you’re hurting, and i know you’re blue,
i know you’re hurting but don’t let the bad things get to you.

Chorus:
I’m taking it step by step (ohohoh), bit by bit (bit by bit come move),
stone by stone (stone by stone yeah), brick by brick (brick by brick by brick by brick),
Step by step (i’m gonna take it now),day by day (day by day-ee),
mile by mile (ooh), go your own way!

(c’mon baby got to keep moving),
i’m taking it step by step), bit by bit,
stone by stone (yeah, stone by stone), brick by brick
c’mon baby,
step by step keep on moving, day by day (day by day-ee),
mile by mile by mile by mile,go your own way,
c’mon baby got to keep moving, bit by bit (bit by bit, bit by bit)….

Gisteravond weer onze wekelijkse dansavond. Ik zag er een beetje tegenop, omdat ik nog met Adriana in mijn gedachte zat. We zijn ’s middags nog naar de huisarts geweest, omdat ze last blijft houden van hoofdpijnen en duizelingen, evenals pijn in haar onderrug en haar nek. Zelf legt ze het op haar ongeluk, want “mam dit is allemaal begonnen na dat ongeluk”. Dus we togen naar de huisarts en deze heeft besloten om opnieuw foto’s van haar ruggengraat te maken. Om te kijken of daar niet iets verkeerd zit.

Ze verwacht hiet dat er iets uitkomt, gaf ze aan. Waarop Adriana meteen insprong en zei, maar waar komen die hoofdpijnen en duizelingen dan vandaan? En wat kan ik eraan doen. Uiteraard zoals altijd bij artsen werd het op stress gelegd, stress van school, stress van d e puberteit, nouja het hele stress verhaal is toch wel het eerste waar een arts aan denkt.

Weet nog dat mijn vader 25 jaar heeft gelopen met vreselijke rugpijnen, dat ie nog bijna geen adem meer kon halen. Was allemaal stress volgens de heren doktoren. Totdat ie een keer bij een chinese arts kwam, die het meteen zag. Bechterew…….bloedonderzoek en ja hoor het bezinksel was dusdanig hopog dat dit alleen maar kon wijzen op Bechterew. En dan loop je dus 25 jaar met ondragelijke pijnen, stress…… als ik het woord alleen al hoor, dan schiet ik spontaan in de stress

Maar goed terug naar het dansen, allereerst kwam ik net te laat binnen, dat gebeurt me niet meer! Mijn danspartner zat op me te wachten en stelde me gerust dat ie er zelf ook net pas was. Lief van hem hè.

Daarna lekker de dansvloer opgegaan met een blarenpleister op de hakken voor de nieuwe dansschoenen en hups zwieren over de vloer. Nu merken we allebei dat hoe langer we weer dansen we automatisch de vervolgstappen gaan doen. Iets wat dus niet geheel de bedoeling is……maar het gaat gewoon op de automatische piloot. Na de engelse wals en de tango was het de beurt aan de ehm, tja? geen idee meer eigenlijk, samba? We hebben grote lol om wat onze dansleraar allemaal verteld. Hij brengt het met de nodige humor en plezier, dus dat zit wel snor daar!

Nog nieuwe stappen geleerd bij de samba en de chachacha en daarna was het alweer voorbij. Maar zowel de les, als het daarna nog wat gezellig napraten onder het genot van een drankje hebben me enorm goed gedaan. Even de gedachten op iets anders, even gewoon lekker ontspannen en dansen met een leuke danspartner, die ook niet om een woord verlegen zit gelukkig en ook een hoop humor heeft. Het was megagezellig en deed me echt even goed!

Verder nog meer leuke dingen in het verschiet, dit weekend naar het stuk Julius Ceasar in Maastrichts dialect, het moet geweldig zijn, dus ik verwacht er ook wel veel van. En we hebben een heerlijke vakantie geboekt naar WENEN!!! Normaal nemen we Snoopy altijd mee, maar deze keer mag ie bij mijn oom en tante gaan logeren, die dagen. De schatten! Ze boden spontaan aan om op ons kleine muppie te passen! Zó geweldig lieffffffffff, dikke kusssssssssssssssssssss. Snoopy is zelf helemaal gek op zijn ome Theo en Tante Annelies, dus die zal ons zeker niet missen! Ik zal haar zeker missen, maar het is ook wel erg lekker om zonder hondje op vakantie te gaan en gewoon overal naar binnen te kunnen. Om even niet te hoeven denken aan op tijd de hond uitlaten, maar dan even echt vakantie vieren! Ik verheug me er al enorm op!!

Met andere woorden, het gaat hier weer de goede kant op, het weer is goed, niet te koud en de tuindeuren staan hier dagelijks lekker open, de zon schijnt en ik geniet weer.

Zo nu ga ik eens richting stembureau, want stemmen doe ik altijd!! En daarna even met mijn dansschoenen terug, want zelfs mijn blarenpleister was van buitenaf gescheurd, door de dansschoen….dat moeten we niet hebben, zo geneest mijn blaar natuurlijk nooit! Sterker nog, ik loop nu maar weer met een verbandje met Jodium erop. Dat werkt bij mij nog altijd het beste als iets moet helen.

groetjes en tot latersssssssssssssssssssssssssss

Hier in Maastricht is het momenteel lekker weer, zonnetje schijnt, de storm heeft9 zo lijkt het, de winter weggejaagd. Heerlijk, ik heb de deuren open en de frisse lentelucht komt heerlijk naar binnen. Je krijgt spontaan zin om de voorjaarsschoonmaak te gaan doen.

Ik hoor ook weer mensen in de buurt in de weer met de hogedrukspuiten. Dat is hier in de tuin ook weer nodig, aangezien ik de tuin op het noorden heb, heb ik veel last van groene tegels (en nee die kleur hebben ze niet van zichzelf ).

Dus als het weer zo blijft ga ik begin volgende week de tuin ook weer eens schoonspuiten.

Verder gaat het hier allemaal gewoon door, het gevoel van het andere blog is nog niet helemaal weg, maar ik hoop van harte en werk er zelf ook aan, dat dat negatieve gevoel weer eens verder trekt, wellicht naar anderen of beter nog, gewoon helemaal in rook opgaat.
Misschien ligt het aan hetw eer van de afgelopen maanden, misschien aan mezelf, ik weet et niet, maar het zal vast weer verdwijnen.

Carnaval was heerlijk, lekker op stap geweest en die dagen waren gewoon heerlijk met vrienden en familie, lekker genoten. Uiteraard ook carnavalstraditie hoog gehouden en op dinsdag blijven hangen tot het “Mooswief” was neergehaald op de Vrijthof. De dag erna een lekkere haring gegeten (rolmops in mijn geval), ter afsluiting. De pakjes zijn weer opgeborgen voor volgend jaar en het leven is weer zijn gangetje aan het gaan.

Verder geen nieuws hier, dus ik ga denk ik lekker de ramen eens wassen, heerlijk met dit weer!!

tot laterssssssssssssssssssssssss

Ik heb een hele tijd getwijfeld of ik het wel zou schrijven, maar heb besloten dat een weblog niet alleen voor de leuke dingen des levens zijn, of de ziekenhuismomenten. Maar ook voor de mindere momenten in je leven.

En zo een minder moment bevind ik me zo nu en dan in. Met bergen en dalen verloopt mijn leven, de meeste dalen denk ik achter de rug te hebben. Vooral de laatste anderhalf jaar zit ik voor het grootste gedeelte op de toppen. Daar geniet ik van. Begrijp me niet verkeerd.

Maar ik, degeen die eigenlijk nooit klaagt en altijd wel iets positiefs ziet in welke situatie dan ook…….. word zo nu en dan overmant door….tja wat……eenzaamheid? Ontevredenheid? Nee dat laatste zeker niet. Maar ik ben het zo beu zo nu en dan.

Elke dag is hetzelfde. Je staat op, doet je huishouden verzorgt jezelf en je kind (wat ook weer zo een gezegend iets is), knikkert de hond zo nu en dan in bad, gaat met het beestje wandelen. Komt mensen tegen, maakt een praatje, of loopt door. Alnaargelang je de mensen kent of er behoefte is aan praten. En dan ga je weer naar huis…… en dan kom je binnen en dan…….leeg, kaal koud. nee ik heb genoeg meubels, de verwarming staat aan, dus dat is het niet. Maar het is gewoon……tja weet niet hoe ik het moet verwoorden.

Dan lees ik maar een boek, kijk wat tv, hang voor de pc of neem de benenwagen of gemotoriseerde wagen en ga maar ergens heen. Winkelen, de stad in, windowshopping of gewoon shoppen, avondje stappen, op dansles allemaal gezellig heel gezellig. Maar dan krijg je dat gevoel weer……. en dan denk ik, Is dit nu waar je alles voor hebt meegemaakt? Om nu gezond te zijn en hier continue alleen te zijn? En na een dagje winkelen, op stap, dansavondje of what ever, dan kom je thuis en dan heb je weer dat gevoel.

Tuurlijk heb ik vrienden en een geweldig lieve familie, superouders en bovenal een prachtige dochter. Eigenlijk ben ik enorm gezegend, dat besef ik maar al te goed. En daarom kan ik er ook bijna niet over praten en ben ik over het algemeen vrolijk. Maar van binnen huil ik.

Wat leuk, ik kom op de site van de dansschool een filmpje tegen waarin mijn dochter te zien is, dansend! Klik hier voor het filmpje  Ze danst als tweede paar net voor de zanger, met een jongen met een rood shirt. Adriana draagt een paarse cocktailjurk.

Zo leuk om te zien!

Dinsdagavond de eerste dansles gehad in héél lange tijd. Beetje zenuwachtig want al zo lang niet meer gedanst, hoe zal het nu bevallen? Oude dansschoenen van zolder gehaald en op naar Bernaards.

Daar aangekomen werd ik hartelijk welkom geheten door zowel Joke als Rene (de eigenaren van de dansschool), dat ik weer uit het ziekenhuis ben. Even een praatje gemaakt en toen kwam mijn danspartner er ook aan. Dus hups naar binnen, dansschoenen aan en de vloer op. Beginnend met een foxtrot. dat ging gelukkig nog wel, die is niet moeilijk, dus we sloegen ons er wel lekker doorheen. Meestal word de foxtrot als eerste gedanst om even de spieren los te krijgen, die dans is eenvoudig en je warmt zo wel wat op. Iets wat overigens vanzelf gaat dat opwarmen, want jeetje ik had het na een paar dansen al behoorlijk warm, en nu had ik me al niet te warm gekleed. Gelukkig was ik niet de enige die het warm kreeg

We bleken met 3 nieuwe paren te zijn die bij de gevorderden-cursus zijn binnengevallen. 2 hele nieuwe paren en 1 paar dat na heel wat jaren weer terug is gekomen (dat bleken wij te zijn ), gaf Rene aan.
Na de foxtrot kwam de engelse wals, dat was voor beiden weer even wennen, want wat hadden we ook alweer gehad en wat hoort in deze cursus….we hebben het gevonden hoor en Rene en Joke hebben het nog even uitgelegd. Niet dat we dan nu nodig hadden…

Na een aantal dansen (tango en chacha) kregen we de samba aangeleerd, de rest van de groep had die ook nog niet gehad, dus we vielen met onze neusjes in de boter en leerden de juiste passen bij deze cursus. De passen hadden we redelijk snel door en toen mochten we samen aan de slag. (je leert immers een nieuwe dans apart van mekaar, meiden/vrouwen aan de ene kant van de zaal, mannen aan de andere kant.) Het was wel  lachen want we werden behoorlijk in de verdrukking geduwd door de rest van de groep, maar dat werkte alleen maar op onze lachspieren. Tijdens het oefenen moet je natuurlijk niet te grote passen nemen, wat de anderen niet geheel duidelijk was  en wij daardoor erg dicht bij de rand van de dansvloer kwamen waar we werden gehinderd door de zithoek met opstapje en aan de mannenkant de diskjockeyhoek. Maar we zijn er zonder kleerscheuren vanaf gekomen en zelfs het samendansen ging ons goed af! (wij zijn vast natuurtalenten )

Na de pauze nog een paar dansjes gedaan, wat het meeste herhaling was voor de paren die ook al de beginners hadden gedaan. Voor ons was het even kijken en dan meteen meedansen. Het ging echt wel lekker! Wij zijn gewoon góéd

Het was een zeer geslaagde avond en voelde een beetje als vanouds, beetje als weer thuiskomen na zoveel jaar. Hoewel ik vroeger echt wel een betere conditie had, tja ik word ouder merk ik hihi  (Toch maar weer eens de fiets uit het vet halen en de bandjes oppompen……..maar dan wel met wat beter Weer, want die kou en die wind van de afgelopen tijd, brrrrrr.) Trouwens…..mijn partner danst lekker soepel en leidt enorm goed, echt super! Me being very lucky girl, for finding such a great partner to dance  
Op naar volgende week!!!

Tjee wat een hoop smileys gebruikt deze keer, hihi, maar ach geeft ook aan hoe ik me momenteel voel!
I feel good tralilalila………

Het heeft even geduurd en is nog steeds wel een beetje “anders dan anders”, maar ik ben mijn draai weer aan het vinden hier thuis.
De afgelopen week heeft er harder ingehakt dan ik had verwacht. Ik ben altijd wel positief ingesteld en elke tegenslag kom ik wel weer te boven, daar gaat het niet om, maar ik heb toch wel gemerkt dat het hele niergebeuren (met de verhoogde waardes en niet te vergeten de spannig die dat met zich meebrengt/bracht), een behoorlijke impact hebben gehad. Ik ben eigenlijk nog steeds een beetje van uit mijn doen. Loop een beetje met mijn ziel onder mijn arm, en ga door met de dagelijkse dingen die gedaan moeten worden. Het houdt me bezig, ik doe zo “normaal” mogelijk voor de buitenwereld, maar ik merk dat ik toch continue nog bezig ben met de afgelopen week.

De angst die ik in het ziekenhuis heb ervaren, ondanks mijn positieve houding, raak ik op de een of andere manier maar niet kwijt. Zo ook gisteravond…..

Hier in het buurtcentrum (mooi woord voor een zaaltje ) Was gisteravond van de plaatselijke carnavaslvereniging een gezellige avond georganiseerd. Dus ik ben er een kijkje gaan nemen. Een aantal vrienden en een hoop bekenden tegengekomen, al was het er niet druk. Leuke band die speelde “Wir sind spitze”. Speelden goed, qua zang en muziek goed op elkaar afgestemd en al hou ik niet direct van duitse muziek, deze dialectband heeft het prima voor mekaar gebokst. Het was er gezellig. We hebben wat gedronken en gedanst en veel gelachen.
En nu hoor ik jullie denken, wat scheelt er dan aan? Nou tja en dát is nu juist zo moeilijk uit te leggen. Al is het er gezellig, en zijn er veel mensen waar je mee staat te praten. Telkens dwalen mijn gedachten af naar de afgelopen week en voel ik een bepaalde spanning, denkend aan het afgelopen jaar, de jaren daarvoor, en zeker aan alles wat er nu voor me ligt en nog (kan) staat(n) te gebeuren (kan niet wachten tot het zover is) dan komt er een gevoel over me dat ik alleen kan beschrijven als heel verwarrend. Van de ene kant zo enorm geluksgevoel en van de andere kant een angst , nee eerder gereserveerdheid, om te genieten van al die leuke dingen. Meer het gevoel, al heb je de uitslagen in je handen dat alels goed is, toch de gereserveerheid of het wel echt waar is. Lijkt wel of ik een beetje terug naar anderhalf jaar geleden ben gezet. Het idee van monopoly: ga terug naar start 

Eigenlijk moet ik er niet teveel bij stilstaan en gewoon lekker genieten van alles en iedereen om me heen. dat doe ik ook zeker, maar verstand en gevoel lopen op dit moment niet helemaal met de neus in dezelfde richting.

Ach het zal wel iets tijdelijks zijn, ondertussen ga ik gewoon door met ademhalen hoor en de dingen doen die er gepland stonden. Maar vind het best moeilijk erover te praten, terwijl het schrijven juist veel makkelijker gaat. Vandaar dat het nu ook op mijn blog staat.

Heel goed nieuws! vanmorgen om 5 uur al onder de douche, om rond 6 uur te vertrekken naar Leuven. Spanning, maar toch lol in de auto. Buikpijn, maar ja je moet erheen. Mezelf maar voorhouden dat alles goed is, maar dan nog zo een vreemd gevoel in de onderbuik.

Aangekomen in Leuven was ik als 5de aan de beurt. Dat komt zelden voor dat er maar zo weinig mensen zijn. Om kwart voor negen zat ik al bij de dokter in de spreekkamer (bloedgeprikt en al), nog geen uitslagen. Om half 11 teruggekomen en de arts zag me en zei meteen: Ik heb uw uitslagen binnen, alles is goed! Ik kon alleen uitbrengen, “echt?’”. En jawel ik kreeg de hele waslijst met uitslagen van zowel bloed als urine onderzoek in mijn handen gedrukt. Alle  waardes waren gewoon om door een ringetje te halen!

Kreatinine 117 en nog dalende, kalium 4,5. Mooier kan bijna niet!

Het was een enorme opluchting en zowel van mam haar schouders als de mijne viel een zware last. We haddden eigenlijk wel verwacht dat het allemaal goed zou zijn, maar het “vonnis” hangt toch een beetje als het zwaard van Damocles boven je. Het is niet gevallen dat zwaard.

Ik wilde het kamertje van de dokter al uitlopen, liep terug, nam haar hand en drukte haar de hand met heel veel emotie en blijdschap. Ik zag ook in haar ogen een blijdschap en ook wel een beetje een opluchting. Immers ze doen liever geen bioptie bij een nier/pancreas transplantatie. Omdat bij een bioptie altijd de kans (hoe klein ook) bestaat dat je orgaan en bloeding krijgt met alle gevolgen van dien.
Maar gelukkig is dat bij mij niet het geval geweest, alle waardes zijn weer goed, dus geen ziekenhuis meer voor mij, over 3 maanden terrug, hoeraaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

Blijft de vraag uiteraard waar het nu aan gelegen heeft, tja dat wordt nog uitgezocht, maar de grootste boosdoener lijkt toch het antibioticum (die het kreatinine omhoog heeft gewerkt) en het soepdieet voor het mega hoge kalium. Heb al voor mezelf besloten dat dat niet meer gedaan wordt, zowel die AB-kuur als het soepdieet. Dus eigenlijk is het van ondergeschikt belang wat de oorzaak is geweest, alles is weer vanzelf (met een beetje hulp van maggie  infuusjes ) goed gekomen en we gaan heerlijk verrder met ons leventje en vooral defenitief voorbereidenn op carnaval!! 

Ik ben dubbel opgelucht. Ten eerste uiteraard dat er niks aan de hand is en ik gewoon zoals eerder verwacht perfecte organen heb gekregen. En ten tweede dat ik nu gewoon zondag naar mijn dochters’ modellenexamen én dinsdag gaan dansen. Nu alleen nog weten hoelaat de les begint. Vanavond mijn danspartner maar eens bellen.

Tot latersssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssss

Op dit moment ben ik thuis!
De arts kwam vanmiddag en ik had me al helemaal bewapend met argumenten en bewijzen dat ik meen dat er geen afstoting is, maar iets anders dit allemaal heeft veroorzaakt en dus geen bioptie wil vooralsnog.

Komt de arts dus binnen en zegt meteen, we willen u naar huis laten gaanals u woensdag op het spreekuur terugkomt, want we hebben niet het idee dat er sprake is van afstoting, maar wel dat andere zaken, zoals de trimetoprim de oorzaak zijn van uw hoge kreatininegehalte.

Maar, zei ze, als blijkt uit de onderzoeken van woensdag dat uw kreat weer verhoogd is, dan zullen we u meteen opnemen en een bioptie moeteen doen. Is het kreat gelijk gebleven dan wachten we nog even af, is het gedaald dan zijn we allemaal blij! En van dat laatste gaan we nu uit.

Ik kon haar wel zoenen. Lekker 2 nachten nar huis en misschien woensdag weer daar blijven, maar daar ga ik op dit moment niet van uit.

Dus ik geniet van het moment en weet woensdag meer en zal dat dan ook hier weer neerzetten, óf van Leuven uit óf van huis uit.!

Het blijft dus nog ven spannend…

Kreeg net de schrik van mijn leven, de kreatinine stond nu opeens op 142! De afschuw was van mijn gezicht te lezenMaar wat blijkt nu, ik heb gisteren gedacht dat het 104 was, maar het was dus 140! Krijg je met die waardes die ze hir gebruiken, alles gedeeld door 10, dus dan zeggen ze 1.4 en ik had echtt verstaan 1.04

Dat is best wel een domper, want nu willen ze vast een bioptie doen om zeker te weten dat er niets eernstigs met de nier is. (volgens de verpleegster). De artsen heb ik nog niet gesproken, die zitten wellicht nog in vergadering (niet alleen over mij hoor).

Het kalium is wel weer wat gezakt naar 4.61, dus dat is helemaal prima, alleen dat verdraaide kreatinine wil maar niet normaliseren dus. Ik ben weer in het ziekenhuis, de emoties vliegen weer van blij naar enorm verdrietig en ik heb geen zin meer om me vrolijker voor te doen dan ik ben. Ik ben gewoon BANG, ja in hoofdletters. Bang voor een bioptie, bang voor de uitlsag, bang dat ik niet op tijd voor de modellenafloop thuis ben, bang dat…..gewoon bang. Ja ik ben minder strk dan voorheen merk ik. Ik geef niet op hoor, dat absoluut niet. Maar ik weet gewoon niet waar ik aan toe ben, ik voel me super, niet moe, niet misselijk of wat dan ook. Ik maak  genoeg urine aan, heb bloedsuikers om door een ringetje te halen (net weer 95 in belgische waardes) 5.2 in NL waardes.
Maar wat is er nu de oorzaak van dat het kreatinine niet zakt? Geen idee, maar zoals ik net al schreef, ik ben wel bang………….

En ik zo blij zijn gisteren, blij met een dooie mus…….bah bah bah.

Net kwam de verpleegster met de bloeduitslagen:
Kalium 4,7
Kreatinine 104
Dat zijn de voor mij normale waardes! Ik ben zooooooooo blij! Heeft het toch effect gehad dat ik gisteren buiten de 2 liter vocht die ik via het infuus kreeg ook nog zo’n 3 liter zelf heb gedronken……..had een urine debiet van 5 liter vanmorgen! Nog nooit gehad hahahha.

Ik ben helemaal opgelucht, al kan ik nu niet vertellen wanneer ik naar huis kan of dat er nog onderzoeken zullen gaan plaatsvinden. Ik denk dat ik zowiezo pas morgenavvond meer weet of de waardes nu zo goed blijven of niet. Maar dat laat ik jullie weten zodra ik het zelf ook weet!

Gisteravond laat ging nog de telefoon, mijn prachtige dochter had een afdansavond van de dansschool. Het was mega gezellig geweest vertelde ze en ze had video, die oma had opgenomen. Of ik even online kwam dan kon ze haar laptop voor de tv zetten en kon ik haar zien dansen.
Dat heb ik uiteraard gedaan.

We gingen dus pas erg laat slapen en ik heb werkelijk heel vast kunnen slapen hier. Maar vanmorgen om 6 uur kwamen ze alweer bloedprikken en om half 8 was ik weer frisch und frölich en stond ik al onder de douche te zingen

Ik hoop maar dat ik nu snel naar huis kan en dan volgend weekend lekker mijn dochter zien lopen op de catwalk! En zelf dinsdag aan de danslessen kan beginnen! Ik hoorde namelijk via Adriana dat mijn danspartner haar verteld had dat de lessen dinsdag gaan beginnen (2 februari). Ik heb er zin in na al die jaren

Voor nu mijn lieve trouwe lezers (en nieuwkomers) een dikke knuf en kus en hopelijk staat hier heel snel dat ik naar huis kan!

 en

Bah bah bah

Mijn waardes blijven te hoog, kalium is weer gestegen naar 5.7, kreatinine is wel een beetje gezakt naar 153, maar het gaat de artsen te langzaam. Ergste is dat ik normaal een temperatuur heb van 35,3 of zo en nu al ben doorgeschoten naar 36.9. Ik krijg het steeds benauwder en dan bedoel ik niet qua ademhaling, maar gewoon, ik begin hem behoorlijk te knijpen.

Wanneer de waardes over het weekend getild niet zijn gedaald willen ze toch een nierbioptie gaan doen. Kijken of er sprake is van afstoting. Dan is er de cortisonen behandeling die dan staat te gebeuren en hopelijk komt dan alles goed en kan ik weer gaan zoals ik dat eerder ook deed!

dus will be continued…….

Vandaag weer naar Leuven op controle. Helaas bleek het keatinine gestegen te zijn naar boven de 170 en het kalium op een gevaarlijke 6.3 te zitten. (bij 6 kan je hart een flinke optater krijgen)

Meteen opgenomen en op de gang een infuus geprikt, naar de echo voor  een nierecho, daarna naar de cardioloog voor een E.C.G. en toen eindelijk een kamer gekregen. Het was immers helemaal vol op de afdeling.

Ik heb momenteel een infuus met natriumbicarbonaat en glucose met actrapid dit om te zorgen dat mijn kalium heel snel gaat dalen, want het mag dus absoluut niet nog meer stijgen.

Of er afstoting is, weten ze nog niet. Ik word nauwgezet in de gaten gehouden en als het morgen of overmorgen niet gezakt is, wordt er waarchijnlijk een nierbiopt gedaan………ik wil dit niet! Het ging zo goed en nu????

Ik wijs de schuld toe aan het antibioticum dat ik heb genomen tegen de blaasontsteking, maar ook aan het  soepdieet, dat is me een portie kalium die je naar binnen werkt. maar ik heb er echt totaal niet bij stil gestaan…..dus combi blaasontsteking en soepdieet: Never again!! Allern moeten we eerst zien uit te vinden waar het aan ligt dat ik nu opeens van die mega hoge waaardes heb…gek genoeg is mijn bloedsuiker normaal! Althans tot nu toe

Duimen jullie mee dat alles goed gaat vanaf nu en ik geen afstoting heb, please?

Nou de wereld draait lekker door en ik draai heerlijk mee. Het voelt heerlijk hier, iets anders kan ik niet zeggen. Voel me goed en ben zondag in Maastricht gezellig de prins wezen inhalen. Dat is, voor de niet carnavalsvierders, gewoon lekker opstap om te kijken wie dit jaar de prins is geworden en met carnaval 3 dagen heerser over de stad is.
Altijd gezellig om vrienden en bekenden tegen te komen en samen lekker voorproeven op carnaval!!

Woensdag ben ik naar Leuven op controle geweest en ik kreeg een berichtje dat mijn kreatinine opeens op 168 zit…..dat is schrikken. Of ik ziek ben geweest…..ik ehm nee….. Ja dus wel, gaf mams aan. Ik heb antibioticum gehad tegen een blaasontsteking. Nu kán het daardoor zijn dat de nierfunctie zich iets moet herstellen. Vrijdag dus terug om weer te laten controleren op kreatinine. Laten we hopen dat het inderdaad aan het antibioticum heeft gelegen, anders gaan ze verder onderzoeken waar het vandaan komt……..

Het moet gewoon morgen gezakt zijn!