Wie kent hem niet. Van de smaakpolitie heeft hier in Maastricht een pannekoek-restaurant geopend. In de hoek waar oa. Mcdonalds zit, friture Reitz (de meest bekende friture van Maastricht en omstreken), een pizzeria en een hobbyzaak (a la winkel van Sinkel genaamd “In ‘t Panhuis”) Nou daarnaast heeft Ron Geus dus zijn pannekoekrestaurant. We zijn er nog niet geweest, maar dat is logisch, het is pas sinds zaterdag open en ik ga nooit meteen ergens heen dat net geopend is. Veel te druk dan. Nee over een weekje of 2 gaan we daar eens een kijkje en een pannekoekje nemen.

Ondanks dat we nog niet in zijn restaurant zijn geweest, hebben we hem wel al gespot en wel op donderdag 2 september. Pap is toen 70 geworden (bah wat klinkt dat oud en ik vind hem nog zo jong in zijn doen en laten en ook qua uiterlijk!). Samen met mijn ouders en peettante (en oom) hebben we er een leuke dag van gemaakt. Eerst gaan midgetgolfen. Dat was pas echt lachen met 6 mensen op 1 baan! Meer gelachen dan serieus gegolft hahaha. Daarna zijn we lekker wezen eten bij Van der Valk in Maastricht. Daar is het altijd erg goed eten, maar vooral de entourage is er enorm mooi en toch gezellig. Vriendelijk personeel, ruime tafels en heerlijke stoelen en alles gewoon goed.

Toen we ons meldden, we hadden immers gereserveerd, zagen we Rob geus al voorbij lopen, met een vriendelijke goedenavond liep hij het restaurant uit en weer naar binnen. Dat was geinig, want meteen kwamen de reacties los, hey kijk, daar heb je Rob van de smaakpolitie, ja die heeft hier nu een restaurant, waar heeft ie dat dan geopend enzovoorts. Wij werden naar onze tafel begeleid en zagen dat we naast Rob Geus en zijn gezin onze tafel hadden. Uiteraard hebben we hem lekker met rust gelaten, wel even naar zijn dochtertje gekeken, ah dat is zo een snoepje echt waar. Ik denk dat ze een jaar of 3 is, en echt een kleine genieter en vooral een enig kind! Samen met vrouw en kind leek het me een heel leuk gezin, dat net asl wij lekker even zaten te genieten. Daarom dus ook geen foto of wat dan ook, die man heeft zijn vrije tijd ook hard nodig. En family-time is quality-time. Maar het was erg leuk hem te zien in het eggie.

Verder is vandaag het normale leven weer begonnen, vakantie voorbij. Vandaag heeft Adriana haar lesrooster gekregen. Er klopt geen jota van! Er staat gewoon een vak dat ze heeft (filosofie) niet op! Nouja zeg. Morgen is de eerste les al en zij heeft er een ander vak opstaan, op de tijd dat filo gegeven wordt.
Het gaat lekker op die school daar, verleden jaar geen boeken ontvangen (ja 1 week te laat) en dit jaar gewoon een vak weggelaten! Een goed begin is het halve werk zeggen ze dan………*zucht.

Achja als er zo een jaar begonnen wordt dan houd ik mijn hart vast voor alles wat nog komen gaat……

Allerlei nieuws en toch niks speciaals

Adriana is 16 geworden en we hebben samen een feestje gevierd, 16 en 40 zijn mijlpalen dus dat hebben we lekker gevierd. Daarbij is Adriana over naar 5 VWO. En ik heb een cursus nagelstyliste gevolgd en kan nu mijn eigen nagels voorzien van gel en nailart! Het ging toch een beetje in de papieren lopen elke 3 à 4 weken naar de nagelstyliste.Ik heb mam als proefkonijn meegenomen, dus die heeft nu ook mooie gelnageltjes. Arme mams, het was afzien hè! Maar ik word steeds beter, dus eerdaags heb je alleen mooie nagels en hoef je geen pijn meer te lijden hahaha.

Vanmorgen heb ik alle 10 mijn nagels gedaan bij mezelf en ik moet zeggen, het ziet er heel mooi uit! Ik ben best trots op mezelf!! Zelfs het vijlen met de frees werkt als een tierelier en veel sneller dan vijlen met de hand.

En 3 weken geleden viel mijn telefoon opeens uit, gewoon niks meer dat het deed, tot ie opeens een zwart schermpje gaf en ook niet meer opstartte…….dat was echt balen, want ikzeg altijd, als ik mijn telefoon kwijtraak ben ik alles kwijt. Het is mijn adresboek, mijn agenda, mijn alles.

Nu had ik hem opgestuurd naar Nokia en ik kreeg hem na 2 weken terug, nieuwe software erop en hij deed het weer! Behalve een paa functies, zoasl het instellen van de beltoon en de bijbehorende muziekbetanden zoeken. Die vond ie niet.

Ik baalde als een stekker en dacht dat ik hem weer kwijt zou zijn. Maar lang leve het internet, daar stond de oplossing. Ik moest eerst de E:schijf van de telefoon formatteren, daarna opnieuw installeren en bepaalde bestandjes eraf halen. dat heb ik dus gedaan en warempel, het hele ding werkte weer zoals het hoort. Ik kan weer internetten, muziekluisteren, beltonen instellen, spelletjes spelen oja en ik kan er zefs mee bellen! Dat is toch wel het geweldigst van allemaal hahaha.

Tevens was ik weer op controle gegaan naar Leuven, Daar hebben ze me aan een c-peptide test onderworpen. Dat is een test om te kijken of de alvleesklier nog goed werkt. Ze spuiten dan glucogen in dat is een hormoon dat ervoor zorgt dat de lever alle reserve suiker vrijgeeft. Als reactie daarop gaat de alvleesklier als een tierelier aan het werk. Die geeft dan eerst een bepaalde stof af, voor de insuline vrijkomt. En die stof is dus de C-peptide. Alles was prima en werkte perfect. C-peptide was heel goed, maar dat kan ook bijna niet anders met een Hba1c van 5.5% !!
Kreatinine was weer heel mooi, 103, kalium 4.2, en cholesterol was ldl gehalte 2.4

Dus eigenlijk gaat het hier allemaal de goede kant uit!

Ik merk wel heel erg dat ik slechter tegen warmte kan dan voor de transplantatie. Ik heb het ook zelf veel warmer dan voorheen. Ik denk dus dat dat ook wel meespeelt. vroeger kon het me niet warm genoeg zijn, 35 graden of warmer en ik leefde. Nu echter zweet ik me werkelijk helemaal het laplazarus bij die temperaturen. Maar het gekke is dus dat ik het met echt koude temperaturen, zoals we die deze winter hebben mogen beleven, het ook wel steenkoud heb, vooral ’s avonds.(net als een normaal mens dus hahaha).

Nog een paar weekjes en het is 2 jaar geleden dat ik getransplanteerd ben! 2 jaar, het lijkt zo kort, maar tevens ook zo lang! Zo kort omdat ik me alles nog zo goed kan heugen. En zo lang, omdat ik eiogenlijk totaal niet meer bezig ben met alles wat daarvoor leefde. De diabetes en slechte nierfunctie, een ellende hoe ik me voelde. En nu…….een heel, maar dan ook een heel ander leven. Kunnen eten wat je wilt, niet hoeven nadenken aan de koolhydraten, want dat wordt vanzelf geregeld door mijn nieuwe avleesklier. Goh nu ik dit hier schrijf, realiseer ik me dat ik echt al heel lang niet meer aan zulke zaken gedacht heb!

Ik zou ook niet meer kunnen vertellen  wat er allemaal in diabetesland speelt, en daar ben ik totaal niet rouwig om!

Nou tot laters dan maar weer!!

40 jaar, die leeftijd heb ik altijd onbereikbaar gevonden. Nooit gedacht ook dat ik hem zou halen. Nu klinkt dat misschien wat morbide, maar het is nu eenmaal zo. Als kind vond ik mensen van 40 jaar altijd mega oud. Heb ik altijd gedacht: “Als ik dat zou kunnen worden”.

En nu ben ik het!
Hoe het voelt? Als een mijlpaal. Life begins at 40 wordt er gezegd, dus laat dat leven maar komen! Ik ben er helemaal klaar voor!!

Maar eigenlijk heb ik alles wat ik zou kunnen wensen, een prachtige dochter, een goede gezondheid, geweldige ouders en familie. Ik kan me vervoeren per auto, scooter of per fiets (nouja echt fietsen gaat niet helaas, maar ik heb wel een fiets). Ik heb hobby’s en vrienden. Wat kun je je dan nog wensen hè? Niks meer denk ik…….hoewel….. misschien nog een klein dingetje?

Maar vandaag wordt het genieten, zelfs het Weer zit mee! Heb ik normaal altijd regen en kou, nu is het 24 graden en de zon doet haar uiterste beste mijn 40ste mee te vieren! Ik ga zo eens een lekker stukje wandelen!

En morgen naar Eindhoven…Guus meeuwis…. met onder andere Schouder aan Schouder!

Ik heb er zin in!!

Wat een geweldige manier om mijn verjaardag te vieren!

Maar goed dan nu toch maar even een poging wagen en niet weer afsluiten en verwijderen. Of beter andersom, verwijderen en afsluiten.

Tja poeh waar ben ik gebleven, wat heb ik te vertellen. Volgens mij heb ik al ergens geschreven dat ik een inductiekookplaat heb laten installeren. Daar is nu een ladenkast in de keuken bij gekomen. Een vriend heeft die ladekast geïnstalleerd en als dank zijn we met onze 2 gezinnen gaan uit eten bij de Griek. Ik heb hun maar laten kiezen, want wij zijn niet zo van de ervaren restaurantbezoekers. Dus waar het goed eten is, is altijd een gok of we horen van anderen dat het daar goed is.
Zo dus ook met de Griek Sirtaki in Maastricht. Ik moet zeggen, het was verrukkelijk en enorm veel. Veel te veel. Maar de bediening en sfeer was erg goed.

Verder hebben we met een groep mensen meegedaan aan de nieuwe videoclip van John Coenen Het nummer heet Cantara Pepe en komt op Youtube te staan. Uiteraard is het nog te vroeg om te kijken, want de opnames zijn net achter de rug en de clip moet nog in elkaar gezet worden. Maar wanneer ie klaar is zal ik dat zeker melden.

Dan het dansen, dat doe ik nog steeds. volgende week gaan de extra cursussen beginnen, zoals Salsa en Swingfox.  En dan in september gaan we verder met de zilvercursus. Adriana krijgt nu nog 4 extra lessen met haar groep en dan slaan zij die hele zilvercursus over. Ze gaan meteen door van gevorderden naar zilver-ster. Dit omdat er op die cursus van haar toch wel kids jongeren zitten die wel lekker dansen en ook fanatiek zijn. Ze missen geen les en lopen zo voor op schema. Immers wanneer iedereen de passen snel oppikt en telkens aanwezig is, kan een dansleraar ook verder met zijn lessen en hoeft niet steeds te herhalen voor de wegblijvers.

Echter mijn danspartner en ik mogen braaf naar de zilvercursus. We pikken het ook redelijk snel op, maar onze groep is met grote regelmaat incompleet. Daardoor wordt er vaak en veel herhaald, al speelt de gemiddelde leeftijd natuurlijk ook wel mee….we zijn immers geen pubers meer

Wat is er nog gaande in huize Spectroliet? 
Adriana heeft nog steeds last van het ongeluk dat ze in oktober gehad heeft. Rug- en nekpijnen, regelmatig misselijk, hoofdpijnen, duizelig zien, moe, en wanneer het licht buiten niet dicht bewolkt is, heeft ze vaak last van haar ogen, die het felle licht niet aankunnen. Ze krijgt dan buiten de gewone hoofdpijn ook nog eens een band boven haar ogen, alsof je een strak zweetbandje om je hoofd hebt (geeft ze zelf aan). Nu zijn we doorgestuurd naar de neuroloog, die heeft een summier onderzoek gedaan (met 1 oog kijken, op 1 been staan, vinger naar je neus, dat ik dacht wat is dit??????????
Vervolgens stuurde hij ons door naar de revalidatie arts……die deed hetzelfde onderzoek….stuurde ons door voor een neuro-psychologisch onderzoek, waar we niks meer op hoorden. Dus bellen……..ik heb het hele ziekenhuis gehad,. maar nergens lag de aanvraag voor het onderzoek. Uiteindelijk na 2 uur bellen kwam ik op de jeugdpoli en kreeg daar te horen dat ze haar wilde doorsturen naar het RIAGG. Nouja!!!!!!!!!!!! Ik ontplofte aan de telefoon en was enorm blij dat ik niemand voor me had staan. Ik geloof dat die dan in overspannen toestand gillend naar huis was gegaan.
Vervolgens heb ik mijn onvrede geuit………(goh wat zeg ik dat weer netjes, maar wie mij kent weet hoe ik dan kan zijn :P). Ik kreeg te horen dat ik 2 dagen later door de betreffende arts teruggebeld zou kunnen worden………niet dus. Nu lag er een afspraak in de brievenbus voor het ziekenhuis……..geen RIAGG dus…….en wordt ik morgen gebeld wat de bedoeling is……..ikke is zeeeeeeeer benieuwd of ik inderdaad gebeld wordt.

Je zou potverdorie bijna overspannen worden door dat van het kastje naar de muur gestuurd te worden. De vraagstelling was of ze een whiplash eraan over heeft gehouden en wat we aan de klachten als hoofd- en nekpijn, duizelingen en al die klachten kunnen doen. Inmiddels zijn we al ruim een half jaar verder en lopen telkens tegen een muur op.
Het enige voordeel is dat we een prettig gesprek hebben gehad met iemand van een expertise bureau dat de verzekering van de tegenpartij heeft ingeschakeld. Deze man heeft rechten gestudeerd en is geen arts (wat ie zelf aangaf) maar heeft ons wel handvaten gegeven waar we ondertussen mee kunnen werken. Dit omdat we allemaal graag zien dat ze weer lekker in haar vel komt te zitten en, indien mogelijk, helemaal hersteld van dat vervelende ongeluk. Want dat is waar we vanuit gaan. Volledig herstel.

Tja dat is het wel zo een beetje. In elk geval genoeg gaande waar ik mijn hoofd bij moet houden en derhalve ook niet echt de energie heb om te bloggen. Maar wie weet komt er nog snel verandering in.

Goh vergeet ik bijna te melden dat we nog een 5-tal dagen naar Wenen zijn geweest. De hoofdstad van Oostenrijk, het middelpunt van het rijk van de habsburgers en uiteraard de beroemde SiSi ( oftewel Elisabeth) Ik kan alleen maar melden dat dit een machtigmooie reis was. We hebben eigenlijk alles gezien in Wenen, Schloss Schönbrunn, Der Hofburg met het Sisi-museam de Silberkammer en het Keizerlijk appartement, Stadspark, Graben, alle Dommen (de kerken dus). Nouja you name it, we’ve seen it. En het is er werkelijk zo ongelofelijk mooi! En het Weer was werkelijk fantaschtisch, met een gemiddelde graadje of 22 en zonnig. terwijl het hier begin mei, koud guur en miserabel Weer was.
 Het was zelfs zo erg dat we vertrokken met zon en wamrte en hoe dichter we bij huis kwamen, hoe kouder we het werd. Totdat we in Nederland terugkwamen en blij waren dat we een jas los in de auto hadden liggen en niet opgeborgen in een koffer. En nu ligt er niet zo heel veel afstand tussen Wenen en Maastricht (nuja ruim 1000 km), kan je nagaan hoe verschillend het Weer in Europa is. (net als de regels, belastingen, prijzen en dergelijke, zo verschillen in één Europa )

Wel ik denk dat ik de schade van afgelopen tijd nu wel ruimschoots heb ingehaald op dit blog. Dus ik ga er weer tussenuit en meld me opnieuw, wanneer er weer wat te vertellen is.

tot latersssssssssssssssssssssss

Eigenlijk gaat het leven zijn gangetje, met zo nu en dan een uitspatting en verder een lekker rustig kalm leven. Niks haasten, geen stress, gewoon genieten van het leven en de dagelijkse zaken.

Zo heb ik verleden week een inductiekookplaat laten installeren. Dat kookt toch wel een stuk veiliger dan dat gas én een stuk schoner. Geen gaslucht of die specifieke pannengeur als de handvaten te heet worden. Geen angst meer voor vlamvattende mouwen of ander kleding danwel lichaamsdelen. En schoner ook weer in een heel ander gebied, de keuken blijft schoner, de pannenkast is opgeruimd, want het merendeel van de pannen was geen inductie, dus die kast is eens flink onder handen genomen en er zijn nieuwe pannen gekomen. Dat gaf het startsein voor de grote keukenschoonmaak, alle kastjes van binnen en buiten gepoetst en dus ook alles opgeruimd.

Daarna was het de beurt aan de schuur, die is na de winter altijd zo onder mekaar, dat de voorjaarssschoonmaak ook daar hard nodig is. Dus ook die ziet er weer uit om door een ringetje te halen. Uiteraard was de tuin al eerder schoongespoten, bloemetjes erin en die is weer in orde om de komende periode lekker in te kunnen vertoeven.

Ook zijn we nog naar een concert van Within Temptation geweest vorige week. De Theatertoer oftewel An accoustic night at the theater. Dat was toch wel ge-wel-dig om mee te morgen maken. De muziek stond lekker hard, maar niet schreeuwend hard. Het was allemaal precies in de juiste verhouding binnen het theater. hard genoeg om mee te kunnen gillen en onder de indruk te zijn en precies goed genoeg om niet na afloop met een doof gevoel in je oren rond te lopen. Het was gewoon magnefiek!!

Dan staat er over een poosje ook nog een reisje naar Wenen op de agenda! dusse…….

never a dull moment!

BEZUINIGINGEN 

Ambtelijke werkgroepen presenteren hun plannen

GPD DEN HAAG – Het eigen risico in de zorg moet aanzienlijk omhoog, van nu 165 tot 775 euro per jaar. Ook zouden patiënten bij ieder bezoek aan de huisarts vijf euro moeten bijbetalen.Die voorstellen doen de ambtelijke werkgroepen die met plannen moeten komen om miljarden te bezuinigingen op de overheidsuitgaven. Ook het zorgpakket zou kunnen worden uitgekleed om de kosten in de gezondheidszorg te drukken.

In totaal moet in die sector de komende jaren meer dan tien miljard bezuinigd worden. Het kabinet heeft dit najaar twintig werkgroepen ingesteld, van verkeer en wonen tot onderwijs, werkloosheid en zorg, om uit te zoeken hoe op verschillende terreinen 20 procent bezuinigd kan worden. Vandaag presenteren zij hun plannen. De komende jaren moet de overheid als gevolg van de economische crisis een kleine dertig miljard besparen om de financiën weer op orde te krijgen. Eerder lekte al uit dat de ambtenaren zullen voorstellen om de duur van de WW te verkorten, het minimumloon en de sociale uitkeringen te verlagen. Naar verluidt zou het gaan om een verlaging met 10 procent van het minimumloon en van de bijstand ook met 10 procent.

Ook wordt er gesproken over de mogelijkheden om de aftrek van de hypotheekrente te beperken. Verder wordt er nagedacht over de invoering van een speciale kilometerheffing voor vrachtwagens en een spitsheffing voor autoverkeer rond de vier grote steden, meldde De Telegraaf  gisteren. Ook zullen hogere tarieven voor openbaar vervoer en hoger collegegeld voor studenten op de lijstjes van de ambtenaren staan.
Het volgende kabinet zal besluiten nemen welke bezuinigingen doorgevoerd zullen worden. bron: Dagblad de limburger

Je zou er spontaan nachtmerries van krijgen, maar let vooral even op de datum boven het bericht! hahahaha

There’s a boy I know he’s the one I dream of.
Looks into my eyes takes me to the clouds above.
Oh I lose control can’t seem to get enough.
When I wake from dreamin’ tell me is it really love?

How will I know? (Girl trust your feelings)
How will I know?
How will I know? (Love can be deceivin’)
How will I know?

How will I know if he really loves me?I say a prayer with every heartbeat.
I fall in love whenever we meet.
I’m asking you ’cause you know about these things.
How will I know if he’s thinking of me?
I try to phone but I’m too shy - can’t speak.
Falling in love is so bitter sweet.
This love is strong why do I feel weak?

Oh wake me
I’m shakin’; wish I had you near me now.
Said there’s no mistakin’ what I feel is really love.

How will I know if he really loves me?I say a prayer with every heartbeat.
I fall in love whenever we meet.
I’m asking you ’cause you know about these things.
How will I know if he’s thinking of me?
I try to phone but I’m too shy - can’t speak.
Falling in love is so bitter sweet.
This love is strong why do I feel weak?

If he loves me - if he loves me not -
If he loves me - if he loves me not -
If he loves me - if he loves me not -
How will I know if he really loves me? . . .
How will I know? How will I know? How will I know?
How will I know? - I say a prayer - how will I know?
How will I know? - I fall in love - how will I know?
How will I know? - I’m asking you - how will I know?

en nog eentje:

Well there’s a bridge and there’s a river that I still must cross
As I’m going on my journey
Oh, I might be lost

And there’s a road I have to follow, a place I have to go
Well no-one told me just how to get there
But when I get there I’ll know
Cuz I’m taking it

Chorus:
Step By Step, Bit by Bit,
Stone By Stone (Yeah), Brick by Brick (Oh, yeah)
Step By Step, Day By Day, Mile by mile (ooh, ooh, ooh)

And this old road is rough and ruined
So many dangers along the way
So many burdens might fall upon me
So many troubles that I have to face

Oh, but I won’t let my spirit fail me
Oh, I won’t let my spirit go
Until I get to my destination
I’m gonna take it slowly cuz I’m making it mine

Chorus:
Step By Step (you know I’m taking it), bit by bit (bit by bit, come move),
stone by stone (yeah), brick by brick (brick by brick by brick by brick mmm…)
Step by step (step by step uh-huh), day by day (day by day-ee),
mile by mile (ooh), go your own way.

Say it, baby, don’t give up
You got to hold on to what you got,
Oh, baby, don’t give up,
You got to keep on moving on don’t stop (yeah yeah).
I know you’re hurting, and i know you’re blue,
i know you’re hurting but don’t let the bad things get to you.

Chorus:
I’m taking it step by step (ohohoh), bit by bit (bit by bit come move),
stone by stone (stone by stone yeah), brick by brick (brick by brick by brick by brick),
Step by step (i’m gonna take it now),day by day (day by day-ee),
mile by mile (ooh), go your own way!

(c’mon baby got to keep moving),
i’m taking it step by step), bit by bit,
stone by stone (yeah, stone by stone), brick by brick
c’mon baby,
step by step keep on moving, day by day (day by day-ee),
mile by mile by mile by mile,go your own way,
c’mon baby got to keep moving, bit by bit (bit by bit, bit by bit)….

Ze verwacht hiet dat er iets uitkomt, gaf ze aan. Waarop Adriana meteen insprong en zei, maar waar komen die hoofdpijnen en duizelingen dan vandaan? En wat kan ik eraan doen. Uiteraard zoals altijd bij artsen werd het op stress gelegd, stress van school, stress van d e puberteit, nouja het hele stress verhaal is toch wel het eerste waar een arts aan denkt.

Weet nog dat mijn vader 25 jaar heeft gelopen met vreselijke rugpijnen, dat ie nog bijna geen adem meer kon halen. Was allemaal stress volgens de heren doktoren. Totdat ie een keer bij een chinese arts kwam, die het meteen zag. Bechterew…….bloedonderzoek en ja hoor het bezinksel was dusdanig hopog dat dit alleen maar kon wijzen op Bechterew. En dan loop je dus 25 jaar met ondragelijke pijnen, stress…… als ik het woord alleen al hoor, dan schiet ik spontaan in de stress

Maar goed terug naar het dansen, allereerst kwam ik net te laat binnen, dat gebeurt me niet meer! Mijn danspartner zat op me te wachten en stelde me gerust dat ie er zelf ook net pas was. Lief van hem hè.

Daarna lekker de dansvloer opgegaan met een blarenpleister op de hakken voor de nieuwe dansschoenen en hups zwieren over de vloer. Nu merken we allebei dat hoe langer we weer dansen we automatisch de vervolgstappen gaan doen. Iets wat dus niet geheel de bedoeling is……maar het gaat gewoon op de automatische piloot. Na de engelse wals en de tango was het de beurt aan de ehm, tja? geen idee meer eigenlijk, samba? We hebben grote lol om wat onze dansleraar allemaal verteld. Hij brengt het met de nodige humor en plezier, dus dat zit wel snor daar!

Nog nieuwe stappen geleerd bij de samba en de chachacha en daarna was het alweer voorbij. Maar zowel de les, als het daarna nog wat gezellig napraten onder het genot van een drankje hebben me enorm goed gedaan. Even de gedachten op iets anders, even gewoon lekker ontspannen en dansen met een leuke danspartner, die ook niet om een woord verlegen zit gelukkig en ook een hoop humor heeft. Het was megagezellig en deed me echt even goed!

Verder nog meer leuke dingen in het verschiet, dit weekend naar het stuk Julius Ceasar in Maastrichts dialect, het moet geweldig zijn, dus ik verwacht er ook wel veel van. En we hebben een heerlijke vakantie geboekt naar WENEN!!! Normaal nemen we Snoopy altijd mee, maar deze keer mag ie bij mijn oom en tante gaan logeren, die dagen. De schatten! Ze boden spontaan aan om op ons kleine muppie te passen! Zó geweldig lieffffffffff, dikke kusssssssssssssssssssss. Snoopy is zelf helemaal gek op zijn ome Theo en Tante Annelies, dus die zal ons zeker niet missen! Ik zal haar zeker missen, maar het is ook wel erg lekker om zonder hondje op vakantie te gaan en gewoon overal naar binnen te kunnen. Om even niet te hoeven denken aan op tijd de hond uitlaten, maar dan even echt vakantie vieren! Ik verheug me er al enorm op!!

Met andere woorden, het gaat hier weer de goede kant op, het weer is goed, niet te koud en de tuindeuren staan hier dagelijks lekker open, de zon schijnt en ik geniet weer.

Zo nu ga ik eens richting stembureau, want stemmen doe ik altijd!! En daarna even met mijn dansschoenen terug, want zelfs mijn blarenpleister was van buitenaf gescheurd, door de dansschoen….dat moeten we niet hebben, zo geneest mijn blaar natuurlijk nooit! Sterker nog, ik loop nu maar weer met een verbandje met Jodium erop. Dat werkt bij mij nog altijd het beste als iets moet helen.

groetjes en tot latersssssssssssssssssssssssssss

Ik hoor ook weer mensen in de buurt in de weer met de hogedrukspuiten. Dat is hier in de tuin ook weer nodig, aangezien ik de tuin op het noorden heb, heb ik veel last van groene tegels (en nee die kleur hebben ze niet van zichzelf ).

Dus als het weer zo blijft ga ik begin volgende week de tuin ook weer eens schoonspuiten.

Verder gaat het hier allemaal gewoon door, het gevoel van het andere blog is nog niet helemaal weg, maar ik hoop van harte en werk er zelf ook aan, dat dat negatieve gevoel weer eens verder trekt, wellicht naar anderen of beter nog, gewoon helemaal in rook opgaat.
Misschien ligt het aan hetw eer van de afgelopen maanden, misschien aan mezelf, ik weet et niet, maar het zal vast weer verdwijnen.

Carnaval was heerlijk, lekker op stap geweest en die dagen waren gewoon heerlijk met vrienden en familie, lekker genoten. Uiteraard ook carnavalstraditie hoog gehouden en op dinsdag blijven hangen tot het “Mooswief” was neergehaald op de Vrijthof. De dag erna een lekkere haring gegeten (rolmops in mijn geval), ter afsluiting. De pakjes zijn weer opgeborgen voor volgend jaar en het leven is weer zijn gangetje aan het gaan.

Verder geen nieuws hier, dus ik ga denk ik lekker de ramen eens wassen, heerlijk met dit weer!!

tot laterssssssssssssssssssssssss