Hoesten is een hobby geworden, lijkt het wel. Mijn verkoudheid is als vanouds op mijn luchtwegen geslagen. Voor de transplantatie had ik dat ook altijd, als ik verkouden was, hadden mijn bovenste luchtwegen het zwaar te verduren. Nou op dat gebied is er niks veranderd. Van de ene kant is het helaas niks veranderd, maar van de andere kant is het ook wel gelukkig niks veranderd.

Ik zal het even uitleggen:

Helaas niks veranderd; vanwege mijn “gezonde” lichaam, goed werkende nier en alvleesklier. Ik had stiekem gehoopt dat die gevoelige luchtwegen bij de slechte nierfunctie, diabetes en dergelijke hoorde. Helaas is dat niet het geval, het hoort bij mij.

Gelukkig niks veranderd; het betekent dat mijn lichaam weer normaal functioneert en reageert op alles in mijn omgeving.

Verder wel een leuk iets om te vertellen, dat ik gisteravond met een bloedsuikerwaarde van 4,6 mmol/l naar bed ging en ook weer met 4,6 opstond! Ik moet weer een curve maken, de tweede voor a.s. woensdag dus ik dacht waarom niet meteen vandaag? Dat ik gisteravond gemeten heb, niet vanwege de curve, maar gewoon uit pure nieuwsgierigheid. Ik had een beetje een honger gevoel, zo een bijna-hypo gevoel en dacht laat ik eens meten. Normaliter zou ik dan meteen bij een waarde van 4.6 iets gegeten hebben, ik zakte voorheen dan geheid in een nachtelijke hypo. Maar nu is dat helemaal niet meer nodig! Mijn waarde blijft netjes. Zelfs nu met die flinke verkoudheid!

Echte hypo’s heb ik dus niet meer, maar de hypo gevoelens heb ik sporadisch wel nog hoor. Het is echt afkicken van de hersenen bij dergelijk lage waardes. Maar ach, die hersentjes hebben wel voor hetere vuren gestaan, dus verwerken ze dit fenomeen ook wel weer, zij het op hun eigen manier en tijd!

Nou ik ga eens lekker douchen en mijn buikwondje verzorgen (dat ziet er trouwens ook steeds rustiger en mooier uit, al zal het nog wel een hele poos duren voordat het echt dicht is….).

tot latersssssssssssssssssss

Na vrijdag te hebben bloedgeprikt, is het gebruikelijk dat je dde dag erna gebeld wordt, in dit geval dus op zaterdag. Mits er iets verandeerd is in je bloedwaardes en/of je medicijnen moeten worden aangepast.
Ik heb dus geen telefoontje gehad, mijn medicijnen blijven dus gelijk, geen veranderde bloedwaardes, kortom, perfecto dat ze niet gebeld hebben!
En toch is het vreemd…….. en zal het voorlopig nog wel vreemd blijven; Opstaan met een bloedsuikerwaarde van onder de 5, de rest van de dag niet boven de 7 komen, zelfs niet na het eten van iets zoeters dan je gewend bent. Om vervolgens met een waarde van onder de 6 naar bed te gaan. En dan te bedenken dat het protocol jaren is geweest: 8 voor de nacht!
Het is en blijft een vreemde gewaarwording.

Verder ben ik behoorlijk verkouden en hoest ik nogal. Tja het leven in de wijde wereld maakt je vatbaar voor infecties. Buiten het feit dat ik die antiafstotingsmiddelen gebruik en dus ook daardoor nog eens zo infectiegevoelig ben. iedereen die een verkoudheid heeft of voelt opkomen, blijft uit mijn buurt, mensen geven zelf aan dat ze dan liever niet komen, uiteraard heel begrijpelijk want elke infectie kan afstoting veroorzaken. En dan ben jezelf zo voorzichtig, anderen zijn voorzichtig, en dan loop je nog te hoesten en te proesten. Je vraagt je af wat je daar aan kan doen……..niks volgens de artsen, tijd van het jaar, niks aan te veranderen, niks aan te doen! Gewoon pech hebben.
Het nadeel is wel hierbij dat je niks mag innemen, alleen een paracetamol, maar verder niks van antigrieppine of weet ik wat je allemaal hebt.

Woensdag weer op controle, algemene check-up, ben benieuwd of ze dan de medrol (prednison) gaan stoppen. Zou wel heel fijn zijn, smerige troep. Het is niet alleen slecht voor het lichaam; botontkalking, je kan er diabetes van krijgen, dunne huid, snel blauwe plekken, vreemde vlekken in je ogen zien, en een dikke romp en smoeltje (vollemaansgezicht)( dus die kan ik missen als kiespijn!), maar het smaakt ook nog vreselijk smerig als je die tablet moet nemen….gewoon zo een vieze smaak……blèrgh. Dus ik ben er helemaal niet rouwig om als ze in Leuven zeggen, stoppen met die zooi!

Verder lekker wezen wandelen, en ik moet zeggen, het gaat steeds beter, mijn benen raken weer wat getrainder, al zijn die knietjes nog erg onwillig, met name als er echt kracht gezet moet worden, dus traplopen en een heuveltje oplopen is nog niet zo makkelijk helaas. Maar ach, er is me verteld dat dit wel een jaar kan duren….dus we hebben nog even!

Nou dat was het weer voor nu,

tot laterssssssssssssssss

Wat vliegt de tijd als je weer in je normale thuisritme zit. Het valt me echt op dat ik soms tijd te kort kom.

Niet dat ik nu superaktief bezig ben, want daar heb ik de conditie nog niet voor. Ik merk dat ik nog steeds snel moe ben, maar als ik dan even ga rusten ben ik ook weer best snel opgeknapt. Dus dat is alweer een positieve ontwikkeling t.o.v. voor de transplantatie.
Verder voel ik me prima, heb wel moeite met die 2 liter vocht die ik per dag moet drinken. Voor de transplantatie dronk ik gigantisch veel (nee nee, geen alcohol ), maar nu lijkt het wel of ik helemaal geen trek in drinken heb. Nu had ik het geluk dat ik geen dialyse had, anders was dat een flink probleem geweest dat vele drinken. Helaas is het nu allemaal wat minder makkelijk om weg te werken, waar dat aan ligt? Geen idee. Lichamelijk is er niks aan het handje waardoor ik er zo een moeite mee heb. Het zal wel verzadigd zijn door de jaren heen

Verder mag ik weer deelnemen aan alles, koor autorijden, fietsen, treinreizen. Wat een heerlijk gevoel is dat weer, die vrijheid te hebben. Weet trouwens niet of ik dat al gemeld had, maar mijn wereld breidt zich elke dag weer wat meer uit. Vandaag eens lekker gaan shoppen, eerst boodschappen en daarna lekker winkelen, overal rondsnuffelen en zo nu en dan iets in je mandje leggen. Ik had een buddy bij me, die mijn mandje droeg, want tillen mag ik nog niet! (daainke pappie  !!). Wat een genot zeg!

Oja mijn wondje (van de opengevallen hechting) op mijn buik begint aardig op te groeien. Het zal nog wel een aantal maanden duren eer dat helemaal dicht is, maar ik zie duidelijk verbetering erin. Heb nu ook al minder verband erop, dus dat gaat de goeie kant uit!

Ook heb ik mijn eerste bloedcurve gemaakt. Tjonge mooi hoor! Alleen in de middag zie je dat het omhoog gaat, dat komt van de medrol en de antibiotica. Dat zou dus binnenkort kunnen stoppen waarschijnlijk, dus dan valt die middagstijging ook weg!
Nou mijn bloedsuikers van gisteren:
mmol/l                          mg/dl
Nuchter   5.8                            105
10.00u     6.1                            111
12.00u     5.7                            103
14.00u     8.4                            154
18.00u     7.3                            131
20.30u     6.6                            118
23.00u     5.1                              92
nuchter vanmorgen   4.7            84

Ik heb net weer gemeten en lig/zit weer op 6.6 (118mg/dl) net als gisteravond rond dezelfde tijd! Is dat mooi of is dat mooi!

Morgen mag ik weer op controle naar Leuven, nouja geen hele controle alleen urine brengen en bloed laten prikken. Het leuke is dat je de dag na het bloedprikken gebeld wordt of je medicatie dus veranderd. Tot nu toe ben ik telkens gebeld geworden, de ene keer moet ik ’s avonds 1.5 mg prograft nemen, om bij de volgende controle weer gebeld te worden dat ik 1 mg moet nemen. Blijkbaar is 1 mg ’s avonds net te weinig en 1.5 mg net te veel. Dus dan wordt het 1 à 2 keer per week dus weer switchen ermee. Ach wat maakt het uit, of ik nu 3 of 4 tabletten slik in de avonduren, dat is geen verschil, gaat toch met een hap naar binnen.

Nou dat is het weer voor vandaag! dikke kus voor allemaal

tot latersssss

Vandaag weer op controle geweest in Leuven. het voelt een beetje als thuiskomen als ik daar binnenloop . Weer bloed laten prikken, urinedebietje afgegeven en toen door naar de arts.
Het was de arts die ik 9 weken aan mijn bed heb gehad! Heel fijn want hij kent me door en door. Alles was goed, en nu mag ik een bloedcurve maken van 2 dagen de komende week. Als die bloedwaardes goed zijn, willen ze zelfs stoppen met de medrol, de cortisonen. het is namelijk gebleken dat bij een dubbele transplantatie zoals ik heb gehad, de patiënten zonder de cortisonen kunnen en dus alleen de prograft en de cellcept tegen afstoting nemen. Nou dat zou tochw el super zijn, want die cortisonen geven ook een hoop bijwerkingen. Zo val je af op armen en benen, maar houdt het vet vast op de romp en het gezicht. Je krijgt er een dunnere huid van, sneller blauwe plekken, de huid geneest minder snel. Je krijgt er meer eetlust van, kan zelfs diabetes veroorzaken, je kunt vreemde zaken in je ogen zien(zwarte randen e.d.). Dus het is nogal een troep.

Verder mag ik weer langzaam gaan beginnen met naar het koor te gaan, onder de mensen komen treinreizen e.d. autorijden fietsen en brommeren. Wel uiteraard met in acht neming van de gebruikelijke waarschuwingen en vooral letten op je eigen lichaam hoe dat erop reageert en op tijd stoppen of rusten. Maar dat is het probleem niet, dat ben ik gewend. Dus het koor komt wel weer in zicht, maar dan beginnend met een halve repetitie, want anders zal het nog te zwaar zijn. Maar ik ben al blij dat eigenlijk mijn leven toch weer een normale wending maakt.

vrijdag weer terug om bloed te prikken, maar dan zie ik geen artsen. Volgende week woensdag zie ik de artsen weer!

Vanavond eens een kijkje nemen op het koor, even zien hoe het daar weer is, na zo een lange periode!
Jullie horen weer van mij!!!

tot laterssssssssssssssssssssss

ja ik weet het, ik ben erg laat met schrijven…….(*schaam schaam*)

Woensdag ben ik voor het eerst als “vrij” mens op controle geweest in leuven. Bloedprikken, plasje meenemen en gezien worden door de nefrologen aldaar. We vertrokken hier om half 7 in de ochtend, want tussen 8 en 9 moet je dar zijn om bloed te prikken. We kwam om 8.15u aan, onderweg een flinke file, dus we hebben er erg lang overgedaan.
Maar ach, wat is het mooi als je de zon op ziet komen vanuit de intens zwarte nacht. Het daglicht glooit dan als het ware over de aarde en zet alles in een vrolijke kleur, daar waar het licht overheen glijdt. Dat zie je normaal niet zo snel, want in de bebouwde kom met alle huizen zie je het licht niet over de landschappen glijden. Tussen de huizen is er opeens gewoon licht. Alsof men de lichtschakelaar omzet. Maar onderweg…….wauw wat mooi.

Terug naar leuven; Bij de nefroloog was alles goed, bloeddruk goed, longen goed, hartslag goed, alle controles waren goed. De prof werd erbij gehaald, en toen die binnenkwam zei hij meteen: Het gaat goed he? In het begin was het even beangstigend, maar nu gaat het heel goed met je! Zo goed dat je cholesterol weer aan het stijgen is.
Ik voreg of dat een goed teken was? Ja dat was een heel goed teken, want dat betekende dat mijn lichaam weer optimaal functioneerd. Een lichaam dat herstellende is van een flink trauma (zo word dat genoemd in vakjargon, ontwikkeld geen cholesterol. dat heeft alle hens aan dek nodig om het lichaam weer te helen. Op het moment dat je lichaam dus weer normaal functioneerd, maakt het dus ok weer cholesterol aan. En aangezien het bij ons in de familie zit, dus familiair is, mag ik weer beginnen met de Lescol. Dat heb ik dus gedaan. Maandag terug op controle.

verder mocht ik van de medrol (cortisonen) 4 mg ipv 6 mg gaan slikken. dat is dus het minimum wat ik de rest van mijn leven moet blijven slikken, ik hoop dus nog een jaar of 50 ;-). Ik zat daar te praten met een meisje dat dezelfde operatie heeft gehad als ik, zij is een paar weken voor mij aan de beurt geweest en heeft er 6 weken gelegen. Zij moet 3x in de week op controle en slik veel meer medicijnen dan mij…..zo zie je toch dat ieder mens heel anders is.

Donderdagmorgen werd ik gebeld door een van de verpleegsters uit Leuven, met de mededeling dat ik ipv 3mg prograft (tegen afstoting) 2,5mg moet gaan slikken. Dat betekent 1,5mg ’s morgens en 1mg ’s avonds.
lekker hoor als je maar zo weinig medicijnen hoeft te nemen na je transplantatie.

Donderdagmiddag zijn Albert en Monique en Saskia hier geweest, we hebben de afgesproken vlaai gegeten. (hadden we afgesproken in Leuven, zodra ik thuis zou zijn zouden we vlaai eten!!) Pap en mam waren er ook bij, want na diverse keren met elkaar gebeld te hebben toen ik in het ziekenhuis lag, werd het tijd voor de familie Tijmes en van Bogaert om elkaar in het eggie te leren kennen! Het was gezellig, supergezellig en het werd al veel te snel tijd om weer afsheid van elkaar te nemen.

Verder begint het aardig te lopen met bezoekjes, iedereen wil wel komen en ik ben blij dat ik een goede agenda heb, waar veel plek in is om te schrijven Uiteraard hou ik het wel een beetje beperkt en echt niet elke dag, want dat is me nog iets te vermoeiend. Maar het is wel heerlijk om je familie en vrienden weer te zien (in het wild) en niet “gevangen” te zitten in een ziekenhuiskamertje.

Jullie zullen vast merken dat ik niet meer elke dag schrijf op mijn weblog Hopelijk snappen jullie dat dit niet uit onwil is, maar het is zo: alles loopt hier momenteel zo lekker dat er weinig nieuws valt te melden. En geen nieuws is goed nieuws, toch!!!

Ik blijf uiteraard wel schrijven, maar dat zal niet meer elke dag zijn, althans niet alleen over de transplantatie. langzaam maar zeker zullend e daglijkse beslommeringen ook weer hun intrede doen in dit weblog. Want hoe normaler je dagen worden hoe meer gewone dingen je weer meemaakt. En geloof maar dat ik ook heel wat leuke dingen ga meemaken……want na een leven met beperkingen is het nu tijd om te gaan genieten van het leven!!!!!!!!!!!!

tot latersssssssssssssssss

Tjonge wat kun je van het leven genieten als je uit het ziekenhuis bent, na een dergelijke transplantatie! Het leven is echt geweldig mooi.

Al een paar dagen thuis en me geen moment verveeld. De eerste dagen was ik erg snel moe, een half pleintje met de hond en jee ik was totalloss. Maar nu loop ik al hele pleintjes, ga lekker boodschappen doen (wordt wel gereden, want autorijden mag ik nog niet) en zijn we gisteren lekker wezen winkelen. Ik heb mijn thuiskomst gevierd met een ijsje (een speculaas swirl), lekker, geen bolussen en een bloedsuiker om te zoenen!

Wel heb ik vreselijke last van mijn knietjes…..echt geen spierkracht, traplopen is nog welvermoeiend en dat beperk ik dus ook zoveel mogelijk, maar verder gaat het best goed. De eerste nachten werd ik met ontzettende pijn in de spieren wakker, maar dat is gelukkig ook bijna over, Ik voel het nog een klein beetje, maar niet meer zo erg dat ik niet wist hoe ik moest gaan liggen van de pijn.

Wat me wel opvalt, maar volgens het verplegend personeel normaal is, dat ik overdag ontzettend weinig urine produceer. Maar ’s nachts haal ik ie schade dan wel weer in. heel vreemd, maar ze zien dat vaker bij niertransplantaties. Al schijnt niemand te weten hoe dat nu precies komt.

Morgen moet ik voor het eerst op controle naar Leuven. We moeten hier om half 7 morgenvroeg vertrekken want we moeten om 8 uur in Leuven laten bloedprikken. Daarna word ik gezien door de nefrologen en als alles goed is, mag ik weer naar huis. Mijn urine moet ik vandaag opvangen en morgen een staaltje van meenemen. Het bloed en de urine wordt dan onderzocht en dan kan ik donderdag gebeld worden of er iets is veranderd in de medicatie.

Ook ben ik een goede bloeddrukmeter gaan halen bij mijn diabeteshulpmiddelen leverancier, Medireva. Ik moest een goede bloeddrukmeter hebben want elke ochtend moet ik temperaturen, bloeddrukmeting verrichten en wegen. Dit om eventuele veranderingen en afstotingsverschijnselen nel te herkennen. Als je in een week tijd nl 2 kilo bent aangekomen kan het zijn dat je afstoting hebt, hetzzelfde als je opeens een hoge bloeddruk hebt en normaal een goede hebt. Idem met temperaturen, normaal zit mijn temperatuur tussen de 35,4 en de 36,9. Is ie nu boven de 38,5 moet ik meteen bellen, ook als ik langer dan 1 dag 38 koorts zou hebben. het zijn een aantal leefregels, maar ach als je al zolang diabeet bent geweest, is de gouden regel Meten = weten!!!! En dat is nog steeds zo. Alleen nu meet je andere zaken

Het leuke is nu wel dat ik precies dezelfde bloeddrukmeter heb als ze in leuven gebruiken! Is datgaaf of niet? Ok hij was best prijzig, maar ach, het is voor een heel goed doel he! :-p
Enne jean-Paul: hij doet het geweldig goed!

Nou morgen weer meer als ik terug ben van de controle in Leuven!!

tot morgen!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Dit is zoooo onwerkelijk zeg! Vannacht heerlijk in mijn eigen bed geslapen, en goed vast geslapen. Ik werd helaas wel om kwart voor 6 wakker (de tijd van het normale bloedprikken in Leuven), voelde vreselijke pijn in mijn knieën en wist niet hoe ik moest gaan liggen. Die pijn was logisch, want ik ben zelf naar de uitgang gelopen, wel achter een rolstoel gevuld met alle zooi die je in 9 weken verzameld op zo een kamertje. Maar de hele weg van kamer naar auto heb ik zelf kunnen lopen. En tja geen conditie, geen spierkracht en toch dat eind gelopen, dan betaal je ’s nachts het gelag! Maar dat is helemaal niet erg, ik heb het er graag voor over.

Verder vanmorgen meteen een rondje op het pleintje gelopen met mijn hondje Snoopy. ja och Snoopy, toen ik gisteren thuiskwam, ….ze had het niet meer. Van blijdschap stond ze gewoon te trillen in haar hele lichaampje. Ze kon zelfs niet op de bank springen van trillerigheid. Toen ze eenmaal naast me zat, is ze op mijn schoot gekropen en er een half uur niet meer afgegaan. Alleen zich tegen mij aangelegd met van die lieve oogjes alsof ze wilde zeggen: Nu mag je nooit meer weg gaan hoor! Zelfs mijn vade was niet interessant voor haar, terwijl dat normaal dikke mik is tussen die twee.
Op het moment dat ik een jas aantrok, liep ze om me hen te dartelenn alsof ze wilde zeggen: wat je ook doet en waar je ook heen gaat, ik ga wel met je mee hoor!

Inmiddels is ze thuis ook alweer gewend en ligt lekker in de bank, maar bij elke beweging van mij, kijkt ze op en houdt me angstvallig in de gaten.

Ook Adriana is ontzettend blij dat we weer ssaampjes thuis zijn. Ze vertelde aan de ontbijttafel, toen ze vanmorgen wakker werd in haar eigen kamertje, dat ze echt dacht, zo ik ben weer echt thuis, joepie!!
zelf vind ik het erg vreemd, maar ook ben ik erg blij, het vreemde is dat we gisteravond samen bij de televisie zaten, Adriana op de bank, ik in de lazyboy en het leek net of we helemaal niet weg waren geweest. We zaten namelijk precies hetzelfde als 10 augustus, toen de telefoon ging. Sterker nog, het was 22.10u. toen mij dat opviel. Toeval? Nee! Onwerkelijk? Ja zeker!

Volgens mijn numerologische horoscoop is 11 een belangrijk getal in mijn leven, nou dat lijkt me inderdaad wel een vaststaand feit!

11/6/70 beboren
11/11/71 diabetes gekregen`
11/2/94 gehuwd (ok wel weer gescheiden, maar ach een kniesoor die daar naar kijkt )
11/8/2008 Getransplanteerd
11/10/2008 Naar huis!!!!

Morgen gaan we wat boodschappen doen…..we heben alleen brood in huis. Het grappige was net dat Adriana zei, goh mam eignelijk heb je helemaal niet zoveel beperkingen hè?
Dus ik, nee niet echt, ik mag niet tillen en voorlopig nog even geen autorijden en fietsen en brommeren ivm eventuele duizeligheid (geen conditie) en ik moet zoutarm en vetarm eten dus we eten vanavond FRIET!
We lagen samen helemaal in een deuk!

En nee jullie hoeven je niet ongerust te maken hoor, dat was een grapje! We gaan echt niet meteen frietjes eten, wel pizza, net zo vet, hhahahahaha! GEINTJE!!!!

Nou mensen ik ga me eens lekker douchen! Dat mag nu weer en dan mijn buikwondje verzorgen en dan lekker luieren. Ik hou jullie uiteraard op de hoogte van mijn vorderingen hier thuis. Het webloggen is echt nog niet afgelopen hoor!!!

tot latersssssssssssssssssssssssssssssss

jaja, Ik ben thuis!!!!!!!!!!!!

Vanmorgen kwamen de chirurgen en controleerden me, alles was in orde. en wat betreft naar huis gaan was er licht aan het eind van de tunnel. Ik vroeg nog hoelang de tunnel was. daarop kreeg ik het antwoord dat ik dat pas wist als ik in het licht stond.

Vanmiddag om 15.30u. kwamen de nefrologen en vroegen hoe het ging. Ik het geantwoord dat ik me verveelde, moet 24 uur wachten om om 6.00 in de morgen bloed te prikken. Nou dan zullen we daar maar verandering in brengen zei de prof. Ik zei dus verbaasd, hoe bedoelt u? Nou dan kan je naar his! Ik: wanneer? Hij: NU!!! Ik: vandaag????? Hij: Ja!!!!!!

Dus meteen opgesprongen en mijn spullen ingepakt. Pa en ma waren onderweg, dus die gesmst. En toen was het om half 5 ongeveer huiswaarts!!!

Ik ben heel blij, maar ook wel een beetje een eng gevoel. Beetje bang, stel dat er iets mis gaat???? Uiteraard moet je daar niet van uit van uitgan, maar je bent nu weer in de vrije wereld, weg van alle beperkingen en steriliteit.

Ik moet even wennen, maar ben wel blij hoor.

Me is HOMEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE

Ok dan dit moeten we hebben: Vanmorgen dus de radon eruit en vanavond, om 18.30u de diepe lijn eruit!!!!
Ik ben helemaal los van alles.

Er werd wel door de verpleegster gevraagd om niet zomaar weg te lopen nu ik los ben van alles.
Nee dat doe ik niet hoor, ik wacht braaf op toestemming van de artsen.

na 2 spannende dagen of de drain nog troep zou geven, bleek vanmorgen dat er niks nakkes nada uit is gekomen! De chirurgen kwam al om half 8, vroegen hoe het ging, bekeken de radon en…….de drain werd eruit getrokken!!!!!!!!!!! Of ik trakteerde vroeg de chirurg….Ik heb gezegd, wat wilt u..vlaai, bonbons een etentje, zeg het maar!!!!!!!!!

Na 8,5 week ben dan eindelijk verlost van die laatste drain!!!!!

Als alles goed gaat nu, gaat morgen de diepe lijn eruit en mag ik het weekend:

NAAR HUISSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSS!!!!!!!!!!!!!!!

Ik ben de koning(in) te rijk!!!!!!!

me so happy!!!!

Yihaa jippie jajee hoera hieperdepiep, we bouwen een feestje!!!!!!!!!!!!

met een goede reden!

Nee nee er is verder niks aan het handje, geen tegenslagen of zo tot nu toe.
Vanmorgen heb ik weer een echo van de buik gehad, om wederom te kijken of er geen collectie vocht zat bij de drain. Er was geen vocht te zien, de drain blijft wel geven maar oke dat schijnt niet erg te zijn, want dat zou het buikvlies zelf kunnen oplossen.

Dus vanavond, nadat mam en mijn tante gezellig op bezoek zijn geweest, kwam de chirurg om weer een stuk de drain eruit te trekken. Deze keer was het iets gevoeliger en met name nu…..voel ik in mijn buik een rek en trekwedstrijd. De drain wil nog niet meegeven, en hangt vast in het buikvlies en omgeving. Hij zit echter vastgehecht, dus weg kan ie niet. Hij moet de komende dagen wel gaan meegeven en dat gaat ook gebeuren, ik had hetzelfde bij de eerste terugtreksessie. Als de drain de volgende keer weer terug wordt getrokken komt ie er helemaal uit. Dat zal over maximaal een week zijn, mits er niks ernstigs gebeurd.

Het is eigenlijk wel logisch dat het gevoelig is, want de drain zit dus door het buikvlies en behoorlijk diep. En aangezien ie nu 8 weken zit……. is het allemaal een beetje vast gaan zitten. maar niet zodanig dat het er niet meer uit kan. Alles zal met een beetje trek- en rekoefeningen geheel te verwijderen zijn.

Dat zou dus betekenen dat ik op zijn laatst begin volgende week van de drain verlost ben!!!!!!!!!

Verder goed nieuws is dat mijn alvleesklier weer volledig aan het werk is, ik alleen nog een infuus heb om de diepe lijn open te houden (vochtinfuus op een heel laag tempo). Alle bloedwaardes zijn en blijven goed en ik gebruik een minimum aan medicijnen tegen afstoting.

Ik ben inmiddels 9 kilo kwijt!! En 12 cm gegroeid (hahhahaha nee hoor die vlieger gaat helaas niet op!) Die kilo’s kloppen echter wel, de lengte is nog steeds gelijk

Ik zie mijn huid elke dag verbeteren, mijn huidskleur heeft nu een gezonde kleur en het gelige is helemaal weg. En ik krijg weer een zacht babyhuidje, iets dat ik jaren niet meer heb gehad. In tegenstelling tot het perkament dat ik voor de transplantatie had is dit een welkome verbetering!!

Verder voel ik me heerlijk !!!

Gisteren en vandaag hebben ze om half 6 ’s morgens geen bloed genomen. Ik sta er een beetjeverbaasd over, maar volgens het verplegend personeel is dat alleen maar goed nieuws. Dat betekent namelijk dat de afgelopen week alle waardes stabiel zijn gebleven.
Dat klopt ook wel, de arts gisteren kwam aan mijn bed en zei:” Een historische dag voor Claudia van Bogaert!” Hij doelde daarmee op het terugtrekken van de drain en het afsluiten van de TPN (sondevoeding). Ik vroeg hem nog hoe het met de labwaardes was, mijn kreatinine is minder dan 100!! Dat is dus hetzelfde als een gezond, niet getransplanteerd persoon. Mijn leverfunctie heeft zich ook weer bijna helemaal hersteld, en alle andere waardes zijn ook perfect te noemen.

Vannacht heeft de insulinepomp al de hele nacht uit gestaan  en nu nog staat ie uit, mijn bloedsuikers zaten tussen de 84 en de 108 (oftewel voor nederlandse begripen tussen de 5 en de 6). Net was ie 99. De pomp blijft dus nog even uit en we gaan na het ontbijt opnieuw meten. Uiteraard kan het zijn dat de pomp dan weer even aan moet, maar we zien dus dat Panny (mijn alvleesklier) alweer wakker is aan het worden en zelf aan de slag wil! Lekker snel na het afkoppelen van de sondevoeding!!!

Mijn radonnetje heeft de afgelopen 24 uur maar 25 cc gegeven, dit in tegenstelling tot de dag ervoor toen het 40 cc was.Ook dat is dus weer aan de beterende hand. De plek waar ze de radon iets hebben teruggetrokken is wel gevoelig, ik mag een pijn stiller, maar zo erg is het nu ook weer niet, het is meer een ongemakkelijk gevoel. En ik denk zelfs dat het de hechting is, die ze erbij hebben moeten aanbrengen. Die trekt een beetje, maar ach, eigenlijk is het te verwaarlozen. Soms alleen als je je op een bepaalde manier beweegt, word je eraan herinnerd.

Ik hou jullie op de hoogte van de voortgang van de insulinepomp en wanneer ie definitief wordt afgekoppeld!!

tot latersssssssssssssssssssss

Gisteren niet durven posten. Goed nieuws te vroeg op het blog zetten, heeft in het verleden geleid tot fikse tegenvallers.

 De chirurg kwam gistermorgen en vroeg hoe het ging. Ik gaf hem aan dat ik bang was dat ik hier met kerst nog lig met mijn lekje. Zei hij:” Nee daar hoef je niet bang voor te zin, daarom laten we de mensen vroeg in het jaar komen!” Nou we hebben in een deuk gelegen samen! Het was de chirurg waar ik zo boos op ben geweest. Die man heeft humor!!

Hij vertelde dat ik mocht gaan eten op een normale manier, dus dat ik vanaf vandaag ook warm eten krijg. En dat ze de radon een stukje gingen terugtrekken. De echo was namelijk goed, geen collectie van vocht te zien, het loopt mooi weg door de drain. Het is niet zoveel meer volgens hem, dus kunnen ze beginnen met het langzaamaan terugtrekken.

Vanmorgen was het dus zover. De vrouwelijke chirurge kwam om de radon een 5 cm terug te trekken. ik was op van de zenuwen, bang voor pijn, want het zit toch al 8 weken op dezelfde plek. Ik was dus huiverig voor vastgroeien. Toen ze eraan trok viel het me reuze mee, uiteraard voelde ik een beetje een trekken binnen in mijn buik, maar ach, om te zeggen dat het pijn deed, nee dan zou ik liegen.
Wel hebben ze een nieuw hechtinkje erin moeten zetten want de oude was al opgelost Die hechting is nodig om e drain vast te zetten anders zou ie er zomaar uitfloepen en dat is nog even niet de bedoeling.

Ze vroeg of ze het moest verdoven, maar vertelde dat ik het verdovingsprikje meer zou voelen dan het hechtinkje. Dus zo hup die hechting erin, was mijn keus en echt ik heb het niet gevoel. (zou ik nog wel gevoel hebben, ik heb nergens pijn, zelfs niet pas na de operatie of zouden ze mijn pijnzenuwen hebben afgesloten? Nee ik voel wel degelijk pijn als ze de pleisters van mijn huid af trekken………..wat een pokkehuid heb ik toch, alles kleeft er zo gigantisch aan vast, geen wonder dat de navigator en de infuussets zo goed bleven zitten. ) Mijn huid werkt als een hechtmiddel!

Nou nog meer goed nieuws; Vanmiddag bij het middageten gaat de TPN eraf!!!!!!!!!!!!!!! Dat betekent dat binnen afzienbare tijd ook de insulinepomp niet meer nodig zal zijn, als alles goed is!!!!!  Het enige wat dan nog blijft is het vochtinfuus, dit om de diepe lijn open te houden mochten we die nog nog hebben.

pizza pizza oooooh pizza pizza pizaa effe wachten……….nog effe wachten………..nog eeeeven wachten….

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!PIZZA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!