Gisteren een heerlijke treinrit gehad, naar geldermalsen. Daar werden we opgehaald door Monique.

We hebben een heerlijke dag gehad, Whisper werd bereden door Esmeralda en wij gingen kijken bij de bak. Het was kóud! Ijskoud, zelfs met pet, capuchon en sjaal om stond ik nog te vernikkelen. Zelfs Whisper en berijdster hadden het koud. Er is dan ook niet lang gereden, je moet immers niet onderkoeld raken tijdens zo een ritje. Wat wel erg grappig was, dat Esmeralda Whisper even met een grote bal liet voetballen. Je zag zijn oogjes meteen gaan glinsteren en hij was klaar om spelletjes te spelen! Puur Uit enthousiasme gaf ie daarna een paar bokjes!! Toen hem echter werd verteld dat dat niet mocht, zag je hem weer kijken alsof ie wilde zeggen:”Oh mag niet”.  Zo geinig om te zien. Zo lief ook dat ie meteen weer ophield ermee.

Verder hebben we een heerlijke dag gehad, lekker bijgekletst, gedronken en lekker geluncht en een heerlijk diner gehad. Wauw, was dat lekker! Ik verraad niet wat we gegeten hebben, anders krijgt Monique het veel te druk met koken

Ik heb nog het magazijn van de nieuwe webshop gezien, Zo daar is een werk aan voorafgegaan. Maar het mag gezien worden en moet gezegd worden dat het er geweldig mooi en professioneel uitziet! En hele leuke artikelen hebben ze in de shop. ik zou er zeker eens gaan kijken als lezer van dit blog. (www.kleurigemolens.nl)

Het was weer een heerlijke dag en moe maar zeer voldaan kwamen we om half elf ’s avonds weer aan in ons huisje. Albert en Monique, heel hartelijk bedankt voor deze wederom gezellige dag!!

Vandaag weer op controle naar Leuven. Eerst een uur!! in de file gestaan. Het begon al zo’n 20 km voor Leuven, stilstaand en af en toe zeer langzaam rijdend verkeer. Zo vroeg hadden we een dergelijke file nog niet eerder meegemaakt. We waren even na half 8 ter plekke om vervolgens dus meer dan een uur in de file te staan. We kwamen pas om kwart voor 9 binnen in het UZ! Gelukkig was het niet druk en heb ik aangegeven dat de artsen mij wilden zien. Er is weer bloed geprikt, urine ingeleverd en toen konden we gaan ontbijten. Een half stokbroodje met kaas en een heerlijke kop koffie. Om half elf waren de bloed- en urine-uitslagen binnen en was de arts ook aanwezig. Alles was verder in orde, behalve een fikse blaasontsteking en ijzertekort. Die blaasontsteking was al een tijdje aan het mijmeren, maar heeft nu doorgezet, dus daar kreeg ik een stevige antibioticum voor. Het kiempje dat gevonden werd is immuun voor andere antibiotica, dus deze was een behoorlijke stevige, werd me verteld.
Het ijzertekort is te wijten aan de slokdarm-en maagbloeding t.t.v. de opname. Omdat ik nu Cellcept slik wordt de aanmaak van nieuwe bloedlichaampjes tegengegaan en dus blijft de bloedarmoede gehandhaafd. Dus hiervoor ook een pilletje per dag erbij, een ijzertabletje.

Verder super nieuws….ik hoef pas maandag 1 december weer terug!!! Hoeraaaaa. Zelf kan ik de buikpijn nu wel verklaren, het is afkomstig geweest van de blaasontsteking, want ik merkte gisteren dat wanneer ik naar het toilet was geweest de druk eraf was en ook geen prikkelend gevoel meer voelde. Uiteraard heb ik dat aan de arts medegedeeld! Deze was ook van mening dat én de ontsteking in het bloed én de pijn in de buikstreek waarschijnlijk daarmee samenhingen.

Met Nathalie gaat het gelukkig ook weer wat beter, ze ligt inmiddels op de afdeling, heeft haar nier gelukkig kunnen behouden, maar heeft het heel zwaar. Dat is ook wel logisch, je zal een dergelijke klap toch te verwerken krijgen. Gelukkig heeft ze een vriend die hele dagen bij haar is, om haar hierdoorheen te slepen. Ik wens hen veel kracht om dit te dragen.

Nou, wij hebben een hele week rust en dus geen vroege ochtenden weg. Wat een genot zeg!!! We gaan genieten deze week!!!

tot latersssssssssssssssssss

Wat is het toch een vreemde gewaarwording, 37 jaar diabetes gehad, 37 jaar precies weten hoe je lichaam in elkaar steekt. Elk pijntje steekje of wat dan ook herkende ik meteen en wist ik of er iets aan de hand was of niet. Maar nu……….. het is niet meer mijn lichaam lijkt het wel.

na het weekend veel gewandeld te hebben (lees shoppen), kreeg ik maandag tijdens de koorrepetitie behoorlijke buikpijn, in de buurt van de nieuwe nier. meteen gingen allerlei alarmbellen rinkelen, want ojee wat is dit.
Na een poosje nagedacht te hebben kon het vanalles zijn, maandelijkse perikelen die niet willen doorzetten, darmen die opspelen, nouja het kon vanalles zijn en ik ben gaan slapen. Eerst temperatuur gemeten en bloedsuiker en bloeddruk, alles was in orde.

Dinsdagmorgen stond ik op met dezelfde pijn, enigszins bang heb ik Leuven gebeld en werd meteen doorverbonden met een arts. Bleek ik dus op de afdeling ernaast te zijn beland, daar weer mijn verhaal verteld en ik kreeg de Professor Chirurgie aan de lijn. Hij was bezorgd, vond het moeilijk om door de telefoon te beoordelen en na mijn verhaal over maandstonde en zo, adviseerde hij mij om het nog even in de gaten te houden, mocht het niet minder worden of zelfs verergeren dan moest ik meteen komen en onderweg de afdeling bellen dat ik eraan zou komen.
Heel vreemd maar in de loop van de ochtend verdween de pijn, net zo snel als ie gekomen was de avond van te voren.

Vandaag moest ik weer op controle, om 8 uur bloed laten prikken en meteen door naar de Professor Chirurgie, waar ik om half negen een afspraak had. Hij riep me binnen met een bedrukt gezicht, vroeg meteen hoe het met de pijn zat, in zijn kamertje aangekomen werd mijn buik geïnspecteerd en langzaam klaarde zijn gezicht weer wat op. Ik kreeg een buikecho en doppler, daarna naar de nefrologen. Alle waardes waren goed, de nier en alvleesklier zagen er op de echo goed uit. Ze hadden wel in mijn bloed een infectie gevonden, dat willen ze streng in de gaten houden. Dus Vrijdag moet ik weer terug en Maandag ook, dit in tegenstelling tot normaal dat ik op woensdag pas terug hoef. Er was even sprake van een observatie-opname, maar na overleg met de Prof Chirurgie, waar ik net daarvoor was geweest, mocht ik naar huis, maar dan wel vrijdag en maandag terug.

Nu dat vind ik geen bezwaar en ik ben blij dat ze me zo goed in de gaten houden. Allemaal zeggen ze, je kan beter 3x te veel controleren dan 1x te weinig.

Oja, mijn kreatinine was op dit moment 70 hahaaaaaaaaaaaaaa!!!! helemaal mooi, zo geweldig schitterend is dat!! En weer vertelde de nefroloog dat ze dit maar heel weinig zien zo een mooi kreatinine.

Dus kort gezegd, wat die buikpijn nu heeft veroorzaakt, we weten het niet, maar met de organen is nog steeds alles in orde. Daar ben ik zó blij mee!
Maar het is wel bijna een obsessie aan het worden dat ik zo bang ben dat er iets mis gaat. Bij elk steekje of zuchtje vrees ik het ergste. En dat bedoel ik nou met het feit dat het mijn lichaam niet meer is. ik vertelde het ook aan de nefroloog, deze gaf meteen aan dat er door die nieuwe organen en de hele verandering in mijn lichaam zowel als mijn bestaan, een drastische verandering teweeg was gebracht en het inderdaad nu een nieuw lichaam was.
Zelf leggen we het erop dat de hersenen moeite hebben met het omschakelen van een “ziek” lichaam, naar een gezond lichaam. Waarschijnlijk kunnen ze dit gewoon nog niet aan. En daar kan ik me wel in vinden, want ja ook ikzelf moet er (nog steeds) enorm aan wennen.

Zo werd ik vanavond weer eens met de neus op de feiten gedrukt; De professor had me gevraagd een aantal bloedglucosecurves van voor en van na de transplantatie door te mailen. Uiteraard heb ik de gegevens er even bijgezocht en een mooi lijstje samengesteld en als je dan de waardes ziet….wat een enorme verandering. Geen wonder dus dat het moeilijk te bevatten is.

Zo nu ga ik de prof mailen met mijn overzichtje!

tot latersssssssssssssssssssssssssss

tot je een ons weegt. Dat hebben we vandaag gedaan. Samen met mijn dochter heerlijk gewinkeld. Voor broek, shirt, vestje schoenen, nouja we keken overal naar!
Op een gegeven moment was ik zó moe, echt ik voelde mijn benen niet meer. Mijn dochter had een prachtige broek en een leuk, vest/spencertje gekocht. Enig om te zien. Helaas hadden ze net die leuke shirtjes met lange mouwen niet meer, dus dat wordt maandag maar naar Heerlen, want ik weet dat ze ze daar wel nog hebben!
Uiteraard moesten daar nog een paar laarzen bij, dus nog maar even (alweer) naar die ene leuke schoenenzaak en ik zag een lekkere bank in het midden staan…..daar ben ik de hele tijd blijven zitten! Ik was doodop, had een behoorlijke temperatuur en vond hem veel te hoog, normaal heb ik 35,8 of zo en nu 37,2. daardoor kreeg ik het nog benauwder. Maar mijn dochter had het ook zo warm, dus het lag niet aan mij. buiten in de auto heb ik nog eens gemeten en toen was het al gezakt naar 36,3. Het lag blijkbaar aan de temperatuur in de winkel. Dan nog een dikke winterjas aan en een sjaal om, tja……. Normaal zou ik niet in paniek raken, maar bij een temperatuur van 37,5 graden moet ik meteen leuven bellen! Dus het was wel even spannend.

Adriana heeft nog een paar mooie laarzen gevonden, na een dikke 45 minuten allerlei soorten te hebben gepast. Dus met een gelukkige dochter richting auto, waar we toevallig een ijskraampje met slushpupppy’s tegenkwamen. Ik werd getrakteerd, zo lief! Ik een lekker speculaasijsje (speculaasbrokken in ijs gemixt) en Adriana een slushpuppy. Eenmaal in de auto kreeg ik uiteraard mijn ijsje niet op en ik had maar een kleintje……maar ook een kleintje is vreselijk groot! Dus had Adriana geluk en had ze zowel slushpuppy als speculaasijs! 

thuisgekomen lekker broodjes gegeten en nu is de schilder mijn keukenplafond aan het witten! ik ben helemaal moe, maar zeer zeker voldaan!

Een heerlijke dag!!!

tot latersssssssssssssss

Het was weer woensdag en dus tijd om naar Leuven te vertrekken. Erg druk op de weg erheen en om kwart over 7 stond er al een kilometerlange file naar Brussel. Wij moeten op een gegeven moment afslag Leuven en daar waren we niet rouwig om…….als we in brussel hadden moeten zijn waren we nu nog niet thuis!

Kort gezegd alles Ik ben weer thuis! Wel was de bloeddruk te hoog, maar dat was wel verklaarbaar. Ik maakte me erg druk of er niks aan de hand zou zijn, na de ervaring van vorige week.Verder alles goed, kreatinine was 90! Ik heb een beetje last van bloedarmoede, maar ze wachten nog even met een eventuele behandeling. Dit omdat het pas 3 maanden na de transplantatie is en het zelf nog kan herstellen in de loop van de komende maanden. mocht de waarde nu nog verder dalen dan zullen ze wel ingrijpen. Of met een bloedtransfusie of ….geen idee eigenlijk wat ze eraan zouden doen buiten bloed bij zetten?

Bloedsuikers zijn nog steeds om te zoenen. ook ben ik vanaf vandaag mogen stoppen met het antibioticum, de eusaprim. Deze was ter voorkoming van een longinfectie en wordt standaard bij een transplantatie gegeven.
Vanaf volgende week gaan ze de medrol verlagen naar 2 mg per dag en als dat goed gaat, mag het helemaal wegblijven!

Dus eigenlijk weer goed nieuws! Ik blij en meteen een flinke lagere bloeddruk!

Met Nathalie gaat het minder goed. Ze ligt nog op de IC aan de beademing, is wel bij kennis. Ze heeft een longinfectie waardoor de prograft is stopgezet (immunosuppressiva). Blijkbaar kan de prograft-medrol combinatie in een dergelijke situatie een longinfectie veroorzaken. Helaas is ze daar niet van geschoond gebleven. Nu heeft ze allerlei toeters en bellen aan zich en ook een antibioticuminfuus tegen die infectie. Er wordt momenteel gevreesd voor haar nier, want als de AB niet aanslaat, moeten ze ook stoppen met de medrol en dan heeft ze alleen de cellcept nog om het afweersysteem te onderdrukken. Dat is een onmogelijke opgave, want je moet 2 van de 3 medicijnen blijven gebruiken om geen afstoting te krijgen.
Ik heb haar vriend verzekerd dat ze ondanks alles positief moeten blijven denken en we gaan ervan uit dat het nu alleen nog maar berg op gaat met haar. Ik heb hem sterkte gewenst en dat hij het ook aan nathalie moet doorgeven.
Ik bid elke dag dat het me bespaard mag blijven. Want nu al na zo kort te zijn getransplanteerd lijkt het me een nachtmerrie als je een of beide organen zou verliezen. Ik bedoel ermee te zeggen; ook al is het zo kort, ik ben al helemaal gewend aan mijn nieuwe levensstijl en het lijkt me echt vreselijk als je dit zou overkomen.

Dan iets positievers….ik heb een brief aan de nabestaanden van mijn donor geschreven om hen te bedanken voor het afstaan van de organen in een zo vreselijk moeilijke periode.
Zelf weet ik niet wie die mensen zijn, dat krijg je niet te horen. Ik heb de brief per email aan die leuke professor gestuurd. Kreeg een mailtje terug dat hij ervoor zou zorgdragen dat de brief bij de familie van mijn donor terecht komt. Helemaal toppie dus!

Het heeft even geduurd eer ik deze brief wilde en kon versturen, maar nu na 3 maanden durfde ik het aan. Ik heb er ook een heel goed gevoel bij, deze brief geeft aan dat ik erg blij ben met mijn nieuwe leven, maar ook dat ik me terdege bewust ben van hun verdriet. Ik hoop dat de gedachte dat hun dierbare (althans een deel van hun dierbare) in mij voortleeft en ik daar heel zuinig op zal zijn.

tot laterssssss

In het zuiden des lands een belangrijke datum. Het carnavalsseizoen wordt dan luidruchtig ingeluid. Allerlei artiesten treden dan op het Vrijthof in Maastricht en uiteraard op andere “carnavalsgekke”-plaatsen op. Vandaag was het hier in mijn achtertuin ook een heel feest, de bladeren dansten op de wind (voordat mijn vader de boel in de GFT-bak dumpte) en op de muziek die vanaf het vrijthof kwam. Binnen stond de tv aan met diezelfde muziek live, zij het een beetje vertraagd vanwege de uitzending.

Ondertussen hebben mam en ik de keuken een grote beurt gegeven, alle kasten leeggeruimd en gepoetst, alles wat overbodig was/is in zakken gedaan voor oa. het mileuperron en de kringloopwinkel. Jaja wij scheiden en hergebruiken, althans wij gebruiken en geven het daarna weer voor anderen om te hergebruiken. Het was ook wel nodig de keuken eens de grote schoonmaak toe te passen, overal lag stof. Er zit namelijk een nieuw plafond in en de wanden zijn getext. Nu is alles fris en schoon! (lijkt wel de AJAX-reklame )

De 11de van de 11de had voor mij ook altijd een speciale betekenis, dan had ik weer een jaar langer diabetes, immers op 11-11-1971 werd ik in allerijl naar het ziekenhuis gebracht, volledig verzuurd en uitgedroogd. Diabetes was het oordeel. Het begin van een leven vol beperkingen en vooral regels.

Dit jaar voor het eerst geen diabetes meer, een uitzonderlijke ervaring en ik heb er wel even een brok van in mijn keel gehad! Onder het poetsen heb ik toch wel het nodige gezongen! ik voelde me goed, fantastisch zelfs, 3 maanden is het nu geleden, 3 maanden ben ik al bezig met mijn nieuwe leven. Ik voel me elke dag beter, kan meer, al merk ik dat ik toch nog best snel moe ben. De conditie komt langzaam terug en ik heb zelfs even met de hond een klein stukje gejogd………..echt een héééél klein stukje, pasje of 15. Ik bleef warempel op mijn benen en zakte er niet doorheen! Toen werd Snoopy te enthousiast en wilde het op een rennen zetten, dacht vast en zeker dat het vrouwtje dat wel even bij kon benen. Maar dat lukt me dus echt niet! Daarna maar weer braaf terug naar huis gelopen. 

Zaterdag wordt mijn keukentje voor de 2de keer getext en dan zal ik een foto maken van hoe het er nu uitziet! Vooral voor degenen die mijn keuken voorheen kenden, met dat “mooie” plafond….

Morgen mag ik weer vroeg op en naar Leuven. Eerlijk gezegd knijp ik hem wel een beetje. Verleden week slecht nieuws over Nathalie en een buikscan die vervolgens werd gevolgd door een bijna-opname. Hopelijk is alles goed en kan ik weer gewoon naar huis! Maar goed, moest ik daar blijven dan is dat niet voor niets, dat weet ik wel. Maar je hoopt uiteraard altijd dat alles goed gaat. Ben ook zeer benieuwd naar Nathalie. Hopelijk is ze weer bijgekomen en is ze aan de beterende hand.

Nou wat dan ook, morgen zal ik me weer melden! tot latersssss……

Nou het was me gisteren een dagje wel! Ik ben totalloss ervan.

Om 5 uur in de ochtend dus op moeten staan, op tijd vertrokken en klokslag 7.30u in Leuven op de afdeling binnengelopen. Daarna een infuus met vocht gekregen en wachten tot de CT scan. Ondertussen moest ik 3 overvolle bekers (>300cc per beker) naar binnen werken(chemische zooi). Om 10 uur werd ik door de scan gevoerd, alvorens bij aankomst in de kamer nóg een beker troep te moeten drinken! Dat was dus >1200cc chemische troep drinken in totaal. blegh wat een viesigheid is dat toch!
Tijdens de scan werd me ook nog contrast ingespoten via de infuus. Daar kreeg ik het bloedheet van, maar gelukkig duurde de scan niet lang!

Daarna terug naar de kamer, waar ik met een hele leuke griet, melika, de kamer deelde. Zij kwam voor een nierbiopsie. We hebben al die tijd zitten praten en hebben mekaar zo best goed leren kennen. Een voordeel was wel, zij had dezelfde klachten als ik, met traplopen en zo. Dus het ligt niet alleen aan mij! Dat is wel fijn om te ervaren!

Ondertussen was het wachten, je kreeg je eten geserveerd en de spanning steeg of ik naar huis mocht of niet. Om half 4 kwamen de chirurgen, ze hadden inderdaad een collectie vocht gezien, onder de navel bij het litteken, dat willen ze een volgende keer bij de consultatie via een buikscan en meteen een punctie weghalen. Ai, ben er nu al zenuwachtig voor. Verder zagen ze dat het lekje dat bij de alvleesklier zat en waardoor ik zolang in het ziekenhuis heb gelegen, er nog was, zij het weer wat kleiner geworden. Er zat verder geen collectie daarbij, alleen zagen ze er wel wat lucht bij. Maar zolang ik er geen last van heb, laten ze het zoals het is en monitoren het regelmatig. Gelukkig was de Professor wat meer gerustgesteld en mocht ik wat hem betreft naar huis. Nu de nefrologen nog!

En om 18.15 u kwam de nefroloog de kamer op om te vertellen dat ik wat hun betreft ook naar huis mag. Uiteraard blijven zij mij ook monitoren en moet ik woensdag weer terug,, eventueel dat weer een scan van de buik.

Het is me wel duidelijk geworden dat de schrik er goed in zit bij iedereen in Leuven, de verpleegsters en de artsen (en bij ons ook!) en ik denk dat het allemaal met dat andere meisje te maken heeft (weet het eigenlijk wel zeker). Ik heb niks meer gehoord hoe het met haar is, maar zie haar vriend a.s. woensdag op de raadpleging. In elk geval zijn ze in Leuven erg alert en houden me héél goed in de gaten. Ook heb ik hen moeten beloven bij het minste of geringste hen te bellen als ik me even anders voel dat normaal.

Maar vandaag ben ik dus totalloss, vanwege het vroeg opstaan gisteren het lange wachten op de afdeling en de spanningvanwege de onzekerheid van de uitslag en de beslissing of ik naar huis mocht.

Gelukkig is het toch redelijk goed allemaal, dus ik kan vandaag weer uitrusten!

tot later!!

Eigenlijk hoor ik in bed te liggen, maar het slapen wil niet komen. Ben vandaag naar Leuven op controle geweest en heb daar tevens een buikecho gehad. Deze was niet helemaal goed, er zit een collectie vocht onder het litteken van de snijwond.

Nu moet ik morgen om half 8 op de oude afdeling zijn en krijg ik een infuus, mag ik troep drinken en krijg ik contrast ingespoten dan een CT scan. Om te kijken of er niks aan de hand is en wat dat vocht nu precies is. Ze wilden me eigenlijk daar houden en me de hele nacht aan het infuus leggen (ter bescherming van de nieren), maar dat heb ik weten te voorkomen. Dus morgen om 5 uur op en dan om uiterlijk 6 uur in de auto naar Leuven.

Hopelijk is alles goed bij de CT, dan mag ik diezelfde avond nog naar huis. Maar als er iets is, moet ik daar blijven…………..laten we daar maar niet vanuit gaan.

Het is wel goed dat ze het doen hoor, die voorzorgsmaatregelen, want het meisje dat voor mij dezelfde transplantatie heeft gehad ligt momenteel op de IC en is haar alvleesklier al kwijt geraakt. ik bid en hoop maar dat mij zoiets gespaard blijft.

Duimen jullie voor me dat alles goed is…….?

Zo daar ben ik weer eens. Alles loopt lekker hier, niks verder aan het handje.
Afgelopen woensdag weer op controle geweest in Leuven, alles gaat goed, mijn kreatinine zit onder de 95! Alle andere waardes zijn ook hartstikke goed!
ik hoef nu alleen nog op woensdag terug, dus niet meer op vrijdag en maandag. Het gaat op dat gebied dus echt giga goed hier! Niet veel mensen kunnen zo kort na thuiskomst al alleen op woensdag komen. Dus ik ben erg trots op mijn organen en ook op mezelf.

Met de verkoudheid gaat het redelijk, hoest nog wel, piep ook nog, maar alles lijkt los te komen. Oké niet echt een lekker onderwerp voor hier, maar ja ook dat hoort erbij!

Nog een week of 2 en dan kan ik mijn griepspuit gaan halen. Ze hebben hem voor me achter gehouden, want ik mag hem niet eerder dan 3 maanden na de transplantatie laten zetten. Ik vind het stiekem wel een beetje eng, om die te halen. Sommige inentingen mag je als transplantgastje niet meer laten zetten, het gaat hier dan om de levende (verzwakte) inentingen. Gelukkig is de griepspuit een doodvirus dat je ingespoten krijgt, dus dat kan geen kwaad. Maar toch vind ik het een eng idee. dat heb ik nu heel sterk, alles wat anders is dan het dagelijkse, wat in mijn lichaam komt, vind ik een behoorlijk eng idee. Terwijl ik verstandelijk weet dat het bijna geen kwaad kan. Ik overleg alles met Leuven en dat is wel een geruststellende gedachte als zij dan zeggen dat het makkelijk kan!

Wat betreft het stoppen met de prednison(medrol) dat willen ze inderdaad gaan doen, maar pas na de 90ste dag! En afgelopen woensdag zat ik pas op dag 78. dat was wel even jammer, want ik vind het maar vies spul. Maar ach het zal wel loslopen, die 2 weken maken dan ook niks meer uit.

Ik merk wel dat mijn condite echt waardeloos is, ben snel uitgeput. Wandel veel, maar ben erg snel moe, dat komt ook doordat ik zo moet opletten met lopen, ik heb echt van die bibberknietjes en zwalkbeentjes. het is dus echt heel goed oppassen waar ik mijn voeten zet. De beenspieren zijn gewoon heel zwak. Maar ik doe mijn best hoor, wandel lekker en probeer dat ook veel te doen. Maar het is een hele opgave, en dan vooral traplopen. We zijn een paar dagen geleden naar Wohnwelt Pallen geweest, end aar heb je gelukkig bijna allemaal roltrappen, er is alleen bij de ingang een stuk gang met een aantal traptreden, 3 trappen met een stuk of 4 à 6 trede. Aflopen gaat wel redelijk goed, vasthouden aan de leuning en hups dat lukt wel. Maar weer de trap op……..tjonge jonge…….wat een ware martelgang! Mijn benen willen niet, moet me echt omhoog trekken aan de leuning en kom dan buiten adem en totaal bezweet bij de laatste trede. En dat zou nog tot een jaar na de tansplantatie zo kunnen duren, voordat ik de kracht in de benen terug heb.

Nouja, eigenlijk is dat toch ondergeschikt aan alles…….het gaat met de gezondheid verder heel geoed, dus daar focus ik me dan maar op!

Nou tot zover deze update. het heeft even geduurd voor ik deze heb geschreven, aar ik ben ook erg weinig aan de pc geweest. Jaja de wereld draait weer volop hier!!!!

tot latersssssssssssssssssss