Gisteren kwamen Monique, Saskia en Esmee naar ons toe. We zouden een dagje foto’s maken op Winterland combineren met kleding kopen voor de dames.

Uiteraard hebben we heerlijk gegeten in de stad, veel gelopen, veel gezien en nog meer foto’s gemaakt. Het was supergezellig! En zo een fotodagje moeten we zeker nog eens overdoen met iets warmer weer om dan ook het oude deel van Maastricht op de plaat vast te leggen. Maastricht is al zo vaak op de foto gezet, maar door jezelf is natuurlijk net even wat leuker en mooier, juist omdat je die plaatjes en de plekken dan zelf hebt gemaakt en gezien!

Hier volgen enkele van de vele foto’s die we gemaakt hebben:

Een foto van mijn nieuwe hairdue!

Tja daar zit je dan met je goed fatsoen……heerlijke kerstadgen, lekker eten, geen gezeur met koolhydraten tellen insuline bijbolussen, glucose metingen of iets van dien aard, maar je haar……je haar, ik hoor het jullie al denken, wat is er in hemelsnaam met je haar?

Nou eigenlijk heel simpel, het valt uit bij de vleet, met mijn handen in mijn haar durf ik niet meer, er komen hele plukken los. Als ik me ’s morgens douche en was mijn haren, heb ik hele plukken in mijn handen, het putje is al verstopt geweest van al dat haar. Daarna moet ik ze uitkammen en wat er dan in de borstel zit….het is gewoon niet leuk meer.

Adriana kwam met het idee om extensions erin te zetten. Lief dat ze er over nadenkt, maar je moet wel haren hebben om die extensions op vast te zetten. En dus geen haar dat uitvalt.

Op dit moment heb ik nog ongeveer een derde (iets minder) van wat ik voorheen had, op mijn hoofd. Het ziet er niet uit, piezerig, miezerig haar. het is babyhaar, vliesdun en ziet er gewoon niet uit!

Vanmorgen had ik er genoeg van. Gelukkig vieren we de kerstdagen altijd bij pap en mam, en mam kan goed haren knippen……1 en 1 is…..juist!

Dus haren een flink stuk korter geknipt en nu ziet het er weer redelijk uit.

En meteen merkte ik al dat er minder in de borstel zat met kammen na het douchen! Hoera, hopelijk blijft het nu een beetje zitten en valt het niet nog verder uit. Want als er een ding is dat ik vreselijk vind, is dat ik zometeen geen haren meer heb.

Maar ok, dan ben ik ook wel weer zo nuchter om dan meteen te denken, als dat alles is……. Want het is duidelijk van de medicijnen tegen afstoting. Ook de artsen in Leuven bevestigen dat en je ziet ook de medepatienten allemaal met dunne haren op de raadpleging. Maar zolang de organen het goed doen en dat doen ze en er zijn korte haren kapsel, komen we er wel!

Nou een fotootje dan maar, my new hair!……………………. Dat komt dan later wel, de upload vor de foto doet het even niet. Ik zal hem later erop zetten. Sorry dat ik jullie nog even in spanning laat!

Na 8 dagen niet op mijn weblog te hebben geschreven, heb ik nu weer eens nieuws.

Ik ben weer op controle naar Leuven geweest. Labwaardes waren, behalve de ontstekingsenzymen in het bloed (zijn het enzymen?) goed. Wat er aan die ontsteking gedaan wordt, ik heb geen idee. De arts liet zich er niet over uit. We weten ook niet waar die vandaan komen.
Na een buikecho, waarin te zien was dat het vocht onder het litteken weg was, geen lekje meer zit bij de pancreas (HOERA!!!!) een goedwerkende pancreas en nier hebben we de rest van de labwaardes bekeken en ben ik weer met een keuringsstempel voor de komende 3 weken op de billetjes, naar huis mogen gaan!

Oja mijn hba1c was gemeten en was nu 5.9, gaaf hè! kalium 4.07, kreatinine 94.

Ik is weer zeer tevreden en ga heerlijke feestdagen tegemoet!

Voor iedereen die dit blog leest;

Hele fijne kerstdagen en een geweldig spetterend, liefdevol en gezond 2009!!!!

Tja zo kom je thuis van een avondje heerlijk weg, je bekijkt de weblogjes van je vriendinnen en zit meteen met de gebakken peren………

Ik geef niks om kettingbrieven, fw mailtjes en dergelijke, alles wordt meteen verwijderd uit de inbox, nouja niet alles, moet ik eerlijk bekennen. Sommige hyves dingetjes vind ik wel erg leuk en die bekijk en stuur ik dan ook wel eens door. Maar de meeste zaken worden eerst geccheckt bij virusalert. Zodra het een hoax blijkt te zijn (en dat is het meestal) verdwijnt dit ook in de prullebak van mijn pc om vervolgnes helemaal te verdwijnen.

Nu kwam me het volgende echte ladieszaakje op mijn pad:

De regels zijn als volgt (van Ineke’s blog geplukt)

• Kieper je tas om en benoem wat je ziet
• Plaats een link naar diegene van wie je het stokje kreeg.
• Belast 3 andere log-genoten met deze opdracht en verwittig ze!
• Link naar deze 3 loggers

Dit vond ik wel zo geinig! Ik kreeg het stokje van Frederike, zij had het weer van Monique en zo kunnnen we nog een hele poos teruggaan en zoeken naar de oorsprong van dit bericht. Maar dat doe ik niet. Ik denk dat ik me beperk tot mijn eigen handtas.

Daarover is nogal wat te vertellen; Als diabeet met nierinsufficiëntie heb je nogal een handtas nodig. Zeg maar gerust een hutkoffer! Je hebt reservespullen nodig voor je insulinepomp, een pompreservoirtje, een infuusset, insuline, batterijen voor de pomp, bloedsuikermeter en soms zelfs nog de continue meter, de zgn Navigator. Dan niet te vergeten een flesje AA of dextrotabletten in geval van een hypo.
Daarnaast een stapel tabletten om je nieren en je hart onder controle te houden en zelfs een spray voor onder de tong, mocht je een beklemmend gevoel op je borst krijgen.
En dan heb ik het nog niet over de dagelijkse zaken die je altijd in een handtas vind. Zoals een portemonnee en dergelijke.
Logisch dat je dan dus een hutkoffer nodig hebt om alles mee te slepen. Mijn tas was dan ook altijd loodzwaar en als anderen hem wel eens aanreikten dan hoorde je ze kermen van het gewicht

Na mijn transplantatie is er een hoop veranderd, uiteraard, heel logisch want je hebt opeens geen diabetes meer, geen gesjouw met allerlei insuline en bloedsuikerregulerende en controlerende middeltjes. Nee mijn handtas is zo al van formaat gewijzigd. Toen ik uit het ziekenhuis kwam werd het tijd voor een nieuwe tas, ik wilde me trakteren en heb dat dus gedaan middels deze tas:
Een leuke handzame rode handtas, zowel in je hand als om je schouder te dragen.

Deze tas heeft 5 vakken cq vakjes. Een klein voorvakje met rits(1), dan bij het eerste hengsel zit een vakje met een klittebandsluiting(2), daarna een groot vak weer met rits(3) (hierin zit ook een klein binnenvakje met ritsje(4)), en als laatste weer bij het hengsel een klittebandvakje(5).

Wat heb ik nu in mijn tas:

In vakje (1):

Mijn dagdosering medicijnen, tegen afstoting en tegen hoge bloeddruk en  cholesterol. En stripje paracetamol en een lippenstift merk: L’Oreal.

* In vak (2):

Kauwgum en velletjes zeep.

* In vak (3):

Mijn portemonnee, de auto-en brommerpapieren, sleutelbos, een flesje alcogel (handontsmetting), pakje kauwgum (goh nog eentje?) en een potje met reserve medicijnen (noodvoorraadje, stel je standt een keer ergens, dan heb ik mijn reservevoorraadje bij me!)

* In vak (4):

Een glitter-lipstick, voor de finishing touch, een oogpotlood, nog een lipstick (???) 2 pennen waarvan de rechtse van Monique en Albert gekregen tijdens mijn verblijf in Leuven, en een thermometer. Deze laatste behoort ook weer tot de standaard uitrusting van de transplantatiepatiënt. Immers als je plotseling fikse koorts krijgt, kan dat weer op afstoting duiden. Dan is meteen ingrijpen door naar Leuven te rijden een must!

* In vak (5):

Joh daar zijn ze weer, de kauwgumpies! Alsof ik zoveel kauwgum kauw! Daarnaast ook iets om te snoepen, de mentosjes en een lollie, verleden week gekregen op de koorrepetitie. Dat kleine groene doosje helemaal achteraan links is tandzijde oftewel flosdraad. Erg belangrijk voor een getransplanteerd iemand om zijn tandvlees goed te verzorgen. Een ontsteling kan immer fataal zijn!

Valt me nu trouwens zelf op dat alles, behalve de lollie suikervrij is! Tja het zit er eenmaal ingebakken hè

Nou ik ben best trots op mijn handtas, netjes opgeruimd geen overbodige rommel erin. Nu moet ik wel eerlijkheidshalve zeggen dat ik hem pas 2 dagen geleden heb ontdaan van allerlei losse boodschappenbonnetjes . Maar dat mag de pret niet drukken, zo ziet ie er momenteel uit!

Voor het geval jullie denken, leeft die griet nog in de oertijd, heeft ze geen mobieltje? jawel, maar dat zit altijd in mijn broekzak!

Tja en dan komt de volgende stap, val 3 andere bloggers lastig met deze opdracht…… daar moet ik toch even over nadenken.

Ok Ik heb er 3:

Heleen Een gezellig persoon die ook vaker reageert op mijn blog hier! Heb haar jaren geleden leren kennen tijdens een uitje van het diabetescontactenforum.
Daphne, de moeder van een tenniscollega’tje van Adriana. Beetje maf, maar erg gezellig in de omgang! (Vind je toch niet erg hè daph dat ik dat hier schrijf? Anders maar even melden dan haal ik het wel weg
en
Kyara, Gezellige kwebbelkous die ik in het koor heb leren kennen. Ontzettend leuke griet die dit jaar nog  vrijwilligerswerk in een tehuis met gehandicapte kindjes in Zuid-Afrika heeft gedaan. Petje af hoor meid!

Bij hen ben ik erg benieuwd wat zij in hun handtas hebben!

Mijn kledingkast ging niet meer goed open…nu hoor ik jullie denken, open? En je hebt opgeruimd, dan zou je eerder verwachten dat ie niet meer dicht zou gaan. Anders ga je toch niks opruimen?

Nouja ergens hebben jullie gelijk, maar ik zal bij het begin beginnen;
Mijn kledingkasten hebben hele leuke scharnieren…..NOT! Om de zoveel tijd gaan die uit de uitsparing in de deur. De deur gaat dan niet meer goed open, dat losse scharniertje houdt de deur op de een of andere manier tegen. Nu heb ik hier van die losse reserve scharnieren liggen, want ja dit is al héél vaak voorgekomen en ik heb dus minstens zo vaak naar de leveranciers gebeld. De laatste keer dat ie kwam, heeft ie me extra scharnieren achter gelaten. Slim van die man!

Dus ik vol goede moed het doosje opgezocht, scharniertje eruit gehaald en toen op naar de kledingkast….oftewel klerekast!

Met een hoop gezwoeg, gedonder, nee nee geen gevloek, ben ik maar(?) een uurtje bezig geweest met 1 scharniertje te vervangen. Lekker de ipod aangesloten op de boxen en gaan met die banaan. Het was een rotkwarwijtje, een heel vreemd scharniertje (had het nog nooit gezien), zo uit elkaar. Kreeg het dus bijna niet in elkaar. Opeens, heel plotseling en zonder aanleiding, zat het krengetje goed en kon ik het vastschroeven. Dat moet hulp van bovenaf zijn geweest want als je een uur zit te rommelen en opeens zit het goed…..nouja hoe dan ook, de kast doet het weer perfect.

Toen wilde ik de kast inruimen met schone was….alleen…..dat ging niet. Mijn kast lag vol! huh?

Normaal heb ik eens per jaar grote schoonmaak van kleding. Alles wat ik het jaar ervoor niet heb aangehad wordt weggegooid. Daar was het nu ook weer tijd voor. Niet alleen de kleding die ik verleden jaar niet heb gedragen, maar ook de kleding die me te groot is geworden! Hoera en dat was me nogal een partij!

Na een middag klussen zweten, muziek luisteren en meejodelen was ik klaar. Ik heb 3 zakken oude kleding! De kringloop of tweedehands winkel zal er blij mee zijn, dus die krijgen een mooi kerstkado, hahahaha. Het spul heeft niks geleden en ziet er gewoon nog goed uit, je zou bijna zeggen: ”zonde om weg te doen”. Maar nee hoor, ik heb er weinig moeite mee

Volgende week heb ik nog zo een kast, die van mijn dochter……..ben benieuwd hoeveel oud goed daaruit tevoorschijn komt!

Vanmiddag gaan we eens op zoek naar een winterjas voor de jonge dame hier in huis (nee dat ben ik niet hahahhahaha). Ze heeft er wel een, maar die is gevoerd met veertjes. Heel fijn, want die dingen liggen bijna overal waar ze gelopen heeft. Ze komen gewoon uit de voering en door de bovenjas! Zo hou je weinig voering over, toch?
Dus tijd voor een nieuwe jas. Er is genoeg te doen in de stad, er is markt, winterland en héél veel winkels…….we maken er een lekker dagje uit van straks. Dat heeft ze wel verdiend, want op dit moment is ze bezig met haar laatste proefwerk in de proefwerkweek!

Ik ga me klaarmaken, want de dame zal over nog geen uur thuis zijn! Dan kan moeders toch niet in haar huispak zitten?????? Nee dan wil ik klaar staan, dus jongelui………

tot laterssssssssssssssssssssssss

onbezorgd te kunnen leven, geen rekening houden met diëten, drinken en dergelijk. Althans daar waar ik rekening mee moet houden, zit er bij mij ingebakken en at en/of dronk ik toch al niet. Zoals zout, vet en rauwe zaken. Dus eigenlijk hoef ik m.i. nergens meer rekening mee te houden. Mijn glucosewaardes blijven geweldig mooi, zelfs na een koolhydraatrijke maaltijd!

Dan pas 22 december terug op controle te hoeven, dat geeft zo een geweldige rust in huis, dat er weer tijd is voor allerlei leuke dingen. Zoals koor, winkelen, bezoekjes brengen, conditie opbouwen samen met een vriendin (regelmatig lekker een stuk wandelen).

Het leven is relaxt op dit moment!

Voor anderen is het misschien minder relaxt, want ik merk wel dat ik veranderd ben, en zelfs nog ben aan het veranderen. Zoals: waar ik voorheen nog weleens woorden of een reactie inslikte, dat is nu verleden tijd. Ik zeg wat me dwars zit of niet bevalt. En dat is voor anderen soms moeilijk te behappen. Ach, vrienden leer je kennen in moeilijke tijden, en dat is een waarheid als een bus.

Zo heb ik een aantal mensen die er echt voor mij waren voor en tijdens mijn ziekenhuisperiode en nu nog steeds zijn. Mensen waar je op kunt bouwen. Die eer ik, die heb ik lief, die hebben een speciaal plekje in mijn hart en in mijn leven. Een heel warm en liefdevol plekje.
Anderen vinden het machtig interessant om erover te kunnen kleppen tegen anderen, dan staan zij in de belangstelling, want zij kennen iemand die zo een moeilijke en zware operatie heeft moeten ondergaan.

Sterker nog ; er zijn mensen die zaken zo verdraaien dat ik op sterven na dood ben…???????????

Offe…wat vinden jullie van deze: Iemand had van mensen uit mijn straat gehoord dat de transplantatie mislukt was en ik nog steeds diabeet ben en dus weer gewoon moet spuiten!!!! Nouja……

Voor al deze mensen …….VRAAG HET AAN MIJ!
Voordat er indianenverhalen de wereld in geholpen worden.

Ik ben dus GEEN diabeet meer en met mij gaat het op dit moment HËËL GOED!!!!

Ik geniet met volle teugen van mijn leven, heb de grootste lol, voel me geweldig, en denk vaak dat ik de wereld aankan. Oké, ik word dan weer heel snel teruggefloten, dat ik toch echt wat rustiger aan moet doen Dat doe ik dan dus ook meteen en zet de versnelling een tandje lager! Ik ben immers nog steeds herstellende, het is nog net geen 4 maanden geleden……..Kan je nagaan hoe ik me over een jaar zal voelen als ik me nu al zo lekker voel! Want een jaar, moest ik op rekenen alvorens ik weer zo zou zijn als voor de transplantatie. Na ruim een jaar zou ik langzaam me beter gaan voelen dan ooit te voren………Ik wacht rustig af en geniet. Kom ondertussen tijd te kort zoveel wil ik nog doen. De dagen hebben te weinig uren en ik geniet. Kom er soms niet over uit dat ik me zo goed voel. Dan denk ik……wat een genot!

Ohja nog nieuws uit Leuven, met Nathalie gaat het elke dag beter, ze heeft alweer aan de tafel kunnen eten, maar mag haar kamer nog niet uit, dit i.v.m. een bacterie in haar darmen. Ze heeft me zelf een kaartje gestuurd, zo leuk!!! Dus Nathalie….Kom op meid, voor de kerstdagen naar huis! Zodat ik kan zeggen: Bonne Noël!!!!

Heb ik vandaag op mijn website gepubliseerd. Onder deze link vinden jullie dit verslag.

groetjes Claudia

Zo voelt het althans. En nee niet van de lotto, staatsloterij, postcodeloterij enzovoorts enzovoorts.

Nee ik heb de Jackpot van het leven gekregen!
Vandaag weer op controle naar Leuven. Bloed geprikt, Urine afgegeven. Na een uurtje naar de Nefroloog. Hoe ik me voelde, Prima dus. Alleen de hartslag vond ikzelf wat te hoog, de nefroloog ook. Dus daar werd een bètablokker voor voorgeschreven.  Prima, want dat moet goed blijven hè.
De bloeddruk was prima, longen goed schoon, buik voelde zacht aan en de nier voelde nog beter aan. De bloeduitslagen (val niet flauw!!! ); Kreatinine 0.74 oftewel 74 in NL-waarde, mijn Hba1c–> 6.1%, en mijn nierfunctie is tadatataaaaaa:  85 %

Dit hadden ze in Leuven nog niet meegemaakt met een transplantnier! Ik ben dus het schoolvoorbeeld van hoe het zou moeten.

22 december, dus over 3 weken pas terug op controle!!!!
Daarna zal het half januari worden en daarna, mits alles goed blijft gaan, elke 1ste maandag van de maand!!!

Ik kwam helemaal euforisch bij de artsen vandaan!!! Heb me meteen getrakteerd op een nieuwe kerstboom, een witte, zo mooi, alleen….ze hadden hem niet op voorraad, dus ik word gebeld als ie binnen is. Heb hem maar even gereserveerd!

Ohja, ik ben nog even bij de afdeling gaan kijken. Iedereen vond dat ik er goed uitzag en waren allemaal even blij dat het zo goed gaat met me. Wat een lieverds zijn het toch! Iedereen even blij dat ik pas over 3 weken terug hoef en werd me op het hart gedrukt, vooral heel goed voor mezelf te zorgen. Uiteraard!!!
Ik mocht ook niet nathalie haar kamer op, want ze heeft een darmbacterie en die is heel besmettelijk. Werd echt met klem gezegd, ga er niet heen! Dat heb ik dus ook niet gedaan, maar ik heb wel vernomen dat die bacterie onder controle is en dat ze herstellende is van alle ellende die ze heeft meegemaakt.

Wat een verschil dan, 2 personen binnen 2 weken dezelfde transplantatie. De een heeft ellende, de ander voelt zich de koning te rijk. En Ja Bruno, de transplantcoördinator had gelijk bij de oproep, toen hij zei:”we hebben op papier perfecte organen voor u, alleend e kruisproef moet goed zijn.”Het zijn perfecte organen en ik ben dan ook zo enorm dankbaar dat ik deze heb mogen ontvangen.

Dus jullie zullen begrijpen dat ik echt het gevoel heb niet zomaar de hoofdprijs, maar echt de Jackpot  te hebben gewonnen!!!!!!!

Ik blijf de familie van mijn donor zo dankbaar! Een hele dikke kus voor hen!
Zeker ook voor de artsen en professoren en verpleegkundigen. En dan met name de Professor en arts die me zo hebben begeleid in dit hele project, vanaf de transplantatie. Prof. Dr. D.M. en Dr. M. v/d S. Een hele dikke  en uit de grond van mijn hart een enorme dankuwel  (Ik zet geen namen, maar mochten zij het lezen dan weten ze wel dat ik hen bedoel )En voor iedereen die hier meeleest en meeleeft, jullie zijn allemaal geweldig!.