Gistermorgen was even flink schrikken…ik was aan de telefoon en op mijn mobiele werd gebeld. Ik wachtte even met aannemen o het ander gesprek te beëindigen. Het was mam…..”niet schrikken, maar ik ga even naar het ziekenhuis, pap brengt me, ik heb mijn arm gebroken”.

Niet schrikken, juist ja! ‘Tuurlijk schrik je als je dat hoort!

Dus ik snel onder de douche gesprongen en naar het ziekenhuis gereden. En daar zat je dan, mijn mamsie, armpje ondersteunend oor zich en de pols zag er, voorzichtig gezegd, eng uit. Er stak een rare knobbel op de bovenkant van haar pols. Duidelijk gebroken, daar hoef je niet voor gestudeerd te hebben.

Er werden foto’s gemaakt en de breuk zag er niet echt lekker uit. Een heel stuk bot zat op de verkeerde plek. (logisch bij een breuk, maar het zag er echt niet lekker uit). Mam werd in de zgn Chinese vingers gehesen en daar werden gewichten aangehangen, aan elke vinger 2 kilo! En haar elleboog werd door 3 kilo naar achteren getrokken. Ze moesten de polsspieren en de breuk rekken. Maar eerst kreeg ze gelukkig wel een verdoving.

Daarna hebben ze de pols 2x moeten zetten, de eerste keer zag het er bij de foto’s niet goed uit. Gelukkig zat het de tweede keer wel goed en kon het gips blijven zitten.

Met pijnstillers en vitamine C tegen eventuele Dystrofie gingen we weer richting huis.

Nu zit ze thuis en kan dus niks, het is haar rechterpols en mam is rechthandig. Dus echt handig is dat niet.

Ze moet vreselijke pijn hebben gehad tijdens het ziekenhuisbezoek en nu nog, al houdt ze zich sterk. Toch merk je dat ze pijn heeft. Bah ik stond daar en kon niks doen, zo een machteloos gevoel en ik dacht meteen; je kan het beter zelf hebben dan iemand van wie je houdt. Het lijkt wel of dat dan meer pijn doet. Juist die machteloosheid, je kan de pijn en de behandeling niet van haar overnemen, terwijl je dat wel graag zou willen.

Mam…. lieve mams beterschap, hopelijk ebt de pijn snel weg en laat je nu maar eens lekker verwennen

dikke kus van je dochter.

dankjewel dat wij erbij mocht zijn, het was bijzonder mooi en lief…de woorden, “bedankt dat jullie gekomen zijn” ontroerde me enorm.

Ik denk aan jullie elke dag!

dikke kussen en bedankt voor het mooie geschenk.

vanaf maandag begint de school weer en is het weer vroeg op en diverse verplichtingen zijn dan weer aan de orde van de dag.

De vakantie was heerlijk, lekker weggeweest en ja de foto’s moeten nog online, althans een deel van de foto’s. Die komen nog wel hoor, wellicht volgende week of zo.

De rest was het wel lekker rustig. Veel weggeweest als we daar interesse in hadden, mijn tuin overkapt, bloembakken gevuld, leuke lampen en fakkels gehaald voor in de tuin. En de verwachting is dat het komende week nog even lekker genieten word van de tuin.

En dan is het vrijdag 4 september en moeten de boeken gehaald worden. Boeken die er dus niet waren……niet meegekomen met de hele zending van de boekhandel, die alles op school moest afleveren……. Dus 1) voor niets heen en weer gereden en 2) hoe gaat dat dan volgende week als de school weer van start gaat? Geen boeken is moeilijk lesvolgen en sterker nog, de 2de fase houdt in veel zelfstudie….wat zonder boeken dus onmogelijk is!!!!! Misschien meoten we er nog maar wat vakantie aanplakken tot de betreffende zending binnen is???

De boekhandel gebeld en volgens hun is de zending verzonden. Echter dus niet aangekomen……..ze stellen een onderzoek in en tot die tijd moeten we maar afwachten. Dit is ongewilde stress en ben ik helemaal niet blij mee!

Achja van de andere kant…. de school is verantwoordelijk want die willen dat je de boeken via hen bij van Dijk besteld. Het zal allemaal wel loslopen. Alles komt uiteindelijk op zijn pootjes terecht.

Groetjes allemaal en tot schrijfs!!!!