Het heeft even geduurd en is nog steeds wel een beetje “anders dan anders”, maar ik ben mijn draai weer aan het vinden hier thuis.
De afgelopen week heeft er harder ingehakt dan ik had verwacht. Ik ben altijd wel positief ingesteld en elke tegenslag kom ik wel weer te boven, daar gaat het niet om, maar ik heb toch wel gemerkt dat het hele niergebeuren (met de verhoogde waardes en niet te vergeten de spannig die dat met zich meebrengt/bracht), een behoorlijke impact hebben gehad. Ik ben eigenlijk nog steeds een beetje van uit mijn doen. Loop een beetje met mijn ziel onder mijn arm, en ga door met de dagelijkse dingen die gedaan moeten worden. Het houdt me bezig, ik doe zo “normaal” mogelijk voor de buitenwereld, maar ik merk dat ik toch continue nog bezig ben met de afgelopen week.

De angst die ik in het ziekenhuis heb ervaren, ondanks mijn positieve houding, raak ik op de een of andere manier maar niet kwijt. Zo ook gisteravond…..

Hier in het buurtcentrum (mooi woord voor een zaaltje ) Was gisteravond van de plaatselijke carnavaslvereniging een gezellige avond georganiseerd. Dus ik ben er een kijkje gaan nemen. Een aantal vrienden en een hoop bekenden tegengekomen, al was het er niet druk. Leuke band die speelde “Wir sind spitze”. Speelden goed, qua zang en muziek goed op elkaar afgestemd en al hou ik niet direct van duitse muziek, deze dialectband heeft het prima voor mekaar gebokst. Het was er gezellig. We hebben wat gedronken en gedanst en veel gelachen.
En nu hoor ik jullie denken, wat scheelt er dan aan? Nou tja en dát is nu juist zo moeilijk uit te leggen. Al is het er gezellig, en zijn er veel mensen waar je mee staat te praten. Telkens dwalen mijn gedachten af naar de afgelopen week en voel ik een bepaalde spanning, denkend aan het afgelopen jaar, de jaren daarvoor, en zeker aan alles wat er nu voor me ligt en nog (kan) staat(n) te gebeuren (kan niet wachten tot het zover is) dan komt er een gevoel over me dat ik alleen kan beschrijven als heel verwarrend. Van de ene kant zo enorm geluksgevoel en van de andere kant een angst , nee eerder gereserveerdheid, om te genieten van al die leuke dingen. Meer het gevoel, al heb je de uitslagen in je handen dat alels goed is, toch de gereserveerheid of het wel echt waar is. Lijkt wel of ik een beetje terug naar anderhalf jaar geleden ben gezet. Het idee van monopoly: ga terug naar start 

Eigenlijk moet ik er niet teveel bij stilstaan en gewoon lekker genieten van alles en iedereen om me heen. dat doe ik ook zeker, maar verstand en gevoel lopen op dit moment niet helemaal met de neus in dezelfde richting.

Ach het zal wel iets tijdelijks zijn, ondertussen ga ik gewoon door met ademhalen hoor en de dingen doen die er gepland stonden. Maar vind het best moeilijk erover te praten, terwijl het schrijven juist veel makkelijker gaat. Vandaar dat het nu ook op mijn blog staat.

Heel goed nieuws! vanmorgen om 5 uur al onder de douche, om rond 6 uur te vertrekken naar Leuven. Spanning, maar toch lol in de auto. Buikpijn, maar ja je moet erheen. Mezelf maar voorhouden dat alles goed is, maar dan nog zo een vreemd gevoel in de onderbuik.

Aangekomen in Leuven was ik als 5de aan de beurt. Dat komt zelden voor dat er maar zo weinig mensen zijn. Om kwart voor negen zat ik al bij de dokter in de spreekkamer (bloedgeprikt en al), nog geen uitslagen. Om half 11 teruggekomen en de arts zag me en zei meteen: Ik heb uw uitslagen binnen, alles is goed! Ik kon alleen uitbrengen, “echt?’”. En jawel ik kreeg de hele waslijst met uitslagen van zowel bloed als urine onderzoek in mijn handen gedrukt. Alle  waardes waren gewoon om door een ringetje te halen!

Kreatinine 117 en nog dalende, kalium 4,5. Mooier kan bijna niet!

Het was een enorme opluchting en zowel van mam haar schouders als de mijne viel een zware last. We haddden eigenlijk wel verwacht dat het allemaal goed zou zijn, maar het “vonnis” hangt toch een beetje als het zwaard van Damocles boven je. Het is niet gevallen dat zwaard.

Ik wilde het kamertje van de dokter al uitlopen, liep terug, nam haar hand en drukte haar de hand met heel veel emotie en blijdschap. Ik zag ook in haar ogen een blijdschap en ook wel een beetje een opluchting. Immers ze doen liever geen bioptie bij een nier/pancreas transplantatie. Omdat bij een bioptie altijd de kans (hoe klein ook) bestaat dat je orgaan en bloeding krijgt met alle gevolgen van dien.
Maar gelukkig is dat bij mij niet het geval geweest, alle waardes zijn weer goed, dus geen ziekenhuis meer voor mij, over 3 maanden terrug, hoeraaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

Blijft de vraag uiteraard waar het nu aan gelegen heeft, tja dat wordt nog uitgezocht, maar de grootste boosdoener lijkt toch het antibioticum (die het kreatinine omhoog heeft gewerkt) en het soepdieet voor het mega hoge kalium. Heb al voor mezelf besloten dat dat niet meer gedaan wordt, zowel die AB-kuur als het soepdieet. Dus eigenlijk is het van ondergeschikt belang wat de oorzaak is geweest, alles is weer vanzelf (met een beetje hulp van maggie  infuusjes ) goed gekomen en we gaan heerlijk verrder met ons leventje en vooral defenitief voorbereidenn op carnaval!! 

Ik ben dubbel opgelucht. Ten eerste uiteraard dat er niks aan de hand is en ik gewoon zoals eerder verwacht perfecte organen heb gekregen. En ten tweede dat ik nu gewoon zondag naar mijn dochters’ modellenexamen én dinsdag gaan dansen. Nu alleen nog weten hoelaat de les begint. Vanavond mijn danspartner maar eens bellen.

Tot latersssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssss

Op dit moment ben ik thuis!
De arts kwam vanmiddag en ik had me al helemaal bewapend met argumenten en bewijzen dat ik meen dat er geen afstoting is, maar iets anders dit allemaal heeft veroorzaakt en dus geen bioptie wil vooralsnog.

Komt de arts dus binnen en zegt meteen, we willen u naar huis laten gaanals u woensdag op het spreekuur terugkomt, want we hebben niet het idee dat er sprake is van afstoting, maar wel dat andere zaken, zoals de trimetoprim de oorzaak zijn van uw hoge kreatininegehalte.

Maar, zei ze, als blijkt uit de onderzoeken van woensdag dat uw kreat weer verhoogd is, dan zullen we u meteen opnemen en een bioptie moeteen doen. Is het kreat gelijk gebleven dan wachten we nog even af, is het gedaald dan zijn we allemaal blij! En van dat laatste gaan we nu uit.

Ik kon haar wel zoenen. Lekker 2 nachten nar huis en misschien woensdag weer daar blijven, maar daar ga ik op dit moment niet van uit.

Dus ik geniet van het moment en weet woensdag meer en zal dat dan ook hier weer neerzetten, óf van Leuven uit óf van huis uit.!

Het blijft dus nog ven spannend…

Kreeg net de schrik van mijn leven, de kreatinine stond nu opeens op 142! De afschuw was van mijn gezicht te lezenMaar wat blijkt nu, ik heb gisteren gedacht dat het 104 was, maar het was dus 140! Krijg je met die waardes die ze hir gebruiken, alles gedeeld door 10, dus dan zeggen ze 1.4 en ik had echtt verstaan 1.04

Dat is best wel een domper, want nu willen ze vast een bioptie doen om zeker te weten dat er niets eernstigs met de nier is. (volgens de verpleegster). De artsen heb ik nog niet gesproken, die zitten wellicht nog in vergadering (niet alleen over mij hoor).

Het kalium is wel weer wat gezakt naar 4.61, dus dat is helemaal prima, alleen dat verdraaide kreatinine wil maar niet normaliseren dus. Ik ben weer in het ziekenhuis, de emoties vliegen weer van blij naar enorm verdrietig en ik heb geen zin meer om me vrolijker voor te doen dan ik ben. Ik ben gewoon BANG, ja in hoofdletters. Bang voor een bioptie, bang voor de uitlsag, bang dat ik niet op tijd voor de modellenafloop thuis ben, bang dat…..gewoon bang. Ja ik ben minder strk dan voorheen merk ik. Ik geef niet op hoor, dat absoluut niet. Maar ik weet gewoon niet waar ik aan toe ben, ik voel me super, niet moe, niet misselijk of wat dan ook. Ik maak  genoeg urine aan, heb bloedsuikers om door een ringetje te halen (net weer 95 in belgische waardes) 5.2 in NL waardes.
Maar wat is er nu de oorzaak van dat het kreatinine niet zakt? Geen idee, maar zoals ik net al schreef, ik ben wel bang………….

En ik zo blij zijn gisteren, blij met een dooie mus…….bah bah bah.

Net kwam de verpleegster met de bloeduitslagen:
Kalium 4,7
Kreatinine 104
Dat zijn de voor mij normale waardes! Ik ben zooooooooo blij! Heeft het toch effect gehad dat ik gisteren buiten de 2 liter vocht die ik via het infuus kreeg ook nog zo’n 3 liter zelf heb gedronken……..had een urine debiet van 5 liter vanmorgen! Nog nooit gehad hahahha.

Ik ben helemaal opgelucht, al kan ik nu niet vertellen wanneer ik naar huis kan of dat er nog onderzoeken zullen gaan plaatsvinden. Ik denk dat ik zowiezo pas morgenavvond meer weet of de waardes nu zo goed blijven of niet. Maar dat laat ik jullie weten zodra ik het zelf ook weet!

Gisteravond laat ging nog de telefoon, mijn prachtige dochter had een afdansavond van de dansschool. Het was mega gezellig geweest vertelde ze en ze had video, die oma had opgenomen. Of ik even online kwam dan kon ze haar laptop voor de tv zetten en kon ik haar zien dansen.
Dat heb ik uiteraard gedaan.

We gingen dus pas erg laat slapen en ik heb werkelijk heel vast kunnen slapen hier. Maar vanmorgen om 6 uur kwamen ze alweer bloedprikken en om half 8 was ik weer frisch und frölich en stond ik al onder de douche te zingen

Ik hoop maar dat ik nu snel naar huis kan en dan volgend weekend lekker mijn dochter zien lopen op de catwalk! En zelf dinsdag aan de danslessen kan beginnen! Ik hoorde namelijk via Adriana dat mijn danspartner haar verteld had dat de lessen dinsdag gaan beginnen (2 februari). Ik heb er zin in na al die jaren

Voor nu mijn lieve trouwe lezers (en nieuwkomers) een dikke knuf en kus en hopelijk staat hier heel snel dat ik naar huis kan!

 en

Bah bah bah

Mijn waardes blijven te hoog, kalium is weer gestegen naar 5.7, kreatinine is wel een beetje gezakt naar 153, maar het gaat de artsen te langzaam. Ergste is dat ik normaal een temperatuur heb van 35,3 of zo en nu al ben doorgeschoten naar 36.9. Ik krijg het steeds benauwder en dan bedoel ik niet qua ademhaling, maar gewoon, ik begin hem behoorlijk te knijpen.

Wanneer de waardes over het weekend getild niet zijn gedaald willen ze toch een nierbioptie gaan doen. Kijken of er sprake is van afstoting. Dan is er de cortisonen behandeling die dan staat te gebeuren en hopelijk komt dan alles goed en kan ik weer gaan zoals ik dat eerder ook deed!

dus will be continued…….

Vandaag weer naar Leuven op controle. Helaas bleek het keatinine gestegen te zijn naar boven de 170 en het kalium op een gevaarlijke 6.3 te zitten. (bij 6 kan je hart een flinke optater krijgen)

Meteen opgenomen en op de gang een infuus geprikt, naar de echo voor  een nierecho, daarna naar de cardioloog voor een E.C.G. en toen eindelijk een kamer gekregen. Het was immers helemaal vol op de afdeling.

Ik heb momenteel een infuus met natriumbicarbonaat en glucose met actrapid dit om te zorgen dat mijn kalium heel snel gaat dalen, want het mag dus absoluut niet nog meer stijgen.

Of er afstoting is, weten ze nog niet. Ik word nauwgezet in de gaten gehouden en als het morgen of overmorgen niet gezakt is, wordt er waarchijnlijk een nierbiopt gedaan………ik wil dit niet! Het ging zo goed en nu????

Ik wijs de schuld toe aan het antibioticum dat ik heb genomen tegen de blaasontsteking, maar ook aan het  soepdieet, dat is me een portie kalium die je naar binnen werkt. maar ik heb er echt totaal niet bij stil gestaan…..dus combi blaasontsteking en soepdieet: Never again!! Allern moeten we eerst zien uit te vinden waar het aan ligt dat ik nu opeens van die mega hoge waaardes heb…gek genoeg is mijn bloedsuiker normaal! Althans tot nu toe

Duimen jullie mee dat alles goed gaat vanaf nu en ik geen afstoting heb, please?

Nou de wereld draait lekker door en ik draai heerlijk mee. Het voelt heerlijk hier, iets anders kan ik niet zeggen. Voel me goed en ben zondag in Maastricht gezellig de prins wezen inhalen. Dat is, voor de niet carnavalsvierders, gewoon lekker opstap om te kijken wie dit jaar de prins is geworden en met carnaval 3 dagen heerser over de stad is.
Altijd gezellig om vrienden en bekenden tegen te komen en samen lekker voorproeven op carnaval!!

Woensdag ben ik naar Leuven op controle geweest en ik kreeg een berichtje dat mijn kreatinine opeens op 168 zit…..dat is schrikken. Of ik ziek ben geweest…..ik ehm nee….. Ja dus wel, gaf mams aan. Ik heb antibioticum gehad tegen een blaasontsteking. Nu kán het daardoor zijn dat de nierfunctie zich iets moet herstellen. Vrijdag dus terug om weer te laten controleren op kreatinine. Laten we hopen dat het inderdaad aan het antibioticum heeft gelegen, anders gaan ze verder onderzoeken waar het vandaan komt……..

Het moet gewoon morgen gezakt zijn!