Ik heb een hele tijd getwijfeld of ik het wel zou schrijven, maar heb besloten dat een weblog niet alleen voor de leuke dingen des levens zijn, of de ziekenhuismomenten. Maar ook voor de mindere momenten in je leven.

En zo een minder moment bevind ik me zo nu en dan in. Met bergen en dalen verloopt mijn leven, de meeste dalen denk ik achter de rug te hebben. Vooral de laatste anderhalf jaar zit ik voor het grootste gedeelte op de toppen. Daar geniet ik van. Begrijp me niet verkeerd.

Maar ik, degeen die eigenlijk nooit klaagt en altijd wel iets positiefs ziet in welke situatie dan ook…….. word zo nu en dan overmant door….tja wat……eenzaamheid? Ontevredenheid? Nee dat laatste zeker niet. Maar ik ben het zo beu zo nu en dan.

Elke dag is hetzelfde. Je staat op, doet je huishouden verzorgt jezelf en je kind (wat ook weer zo een gezegend iets is), knikkert de hond zo nu en dan in bad, gaat met het beestje wandelen. Komt mensen tegen, maakt een praatje, of loopt door. Alnaargelang je de mensen kent of er behoefte is aan praten. En dan ga je weer naar huis…… en dan kom je binnen en dan…….leeg, kaal koud. nee ik heb genoeg meubels, de verwarming staat aan, dus dat is het niet. Maar het is gewoon……tja weet niet hoe ik het moet verwoorden.

Dan lees ik maar een boek, kijk wat tv, hang voor de pc of neem de benenwagen of gemotoriseerde wagen en ga maar ergens heen. Winkelen, de stad in, windowshopping of gewoon shoppen, avondje stappen, op dansles allemaal gezellig heel gezellig. Maar dan krijg je dat gevoel weer……. en dan denk ik, Is dit nu waar je alles voor hebt meegemaakt? Om nu gezond te zijn en hier continue alleen te zijn? En na een dagje winkelen, op stap, dansavondje of what ever, dan kom je thuis en dan heb je weer dat gevoel.

Tuurlijk heb ik vrienden en een geweldig lieve familie, superouders en bovenal een prachtige dochter. Eigenlijk ben ik enorm gezegend, dat besef ik maar al te goed. En daarom kan ik er ook bijna niet over praten en ben ik over het algemeen vrolijk. Maar van binnen huil ik.

Wat leuk, ik kom op de site van de dansschool een filmpje tegen waarin mijn dochter te zien is, dansend! Klik hier voor het filmpje  Ze danst als tweede paar net voor de zanger, met een jongen met een rood shirt. Adriana draagt een paarse cocktailjurk.

Zo leuk om te zien!

Dinsdagavond de eerste dansles gehad in héél lange tijd. Beetje zenuwachtig want al zo lang niet meer gedanst, hoe zal het nu bevallen? Oude dansschoenen van zolder gehaald en op naar Bernaards.

Daar aangekomen werd ik hartelijk welkom geheten door zowel Joke als Rene (de eigenaren van de dansschool), dat ik weer uit het ziekenhuis ben. Even een praatje gemaakt en toen kwam mijn danspartner er ook aan. Dus hups naar binnen, dansschoenen aan en de vloer op. Beginnend met een foxtrot. dat ging gelukkig nog wel, die is niet moeilijk, dus we sloegen ons er wel lekker doorheen. Meestal word de foxtrot als eerste gedanst om even de spieren los te krijgen, die dans is eenvoudig en je warmt zo wel wat op. Iets wat overigens vanzelf gaat dat opwarmen, want jeetje ik had het na een paar dansen al behoorlijk warm, en nu had ik me al niet te warm gekleed. Gelukkig was ik niet de enige die het warm kreeg

We bleken met 3 nieuwe paren te zijn die bij de gevorderden-cursus zijn binnengevallen. 2 hele nieuwe paren en 1 paar dat na heel wat jaren weer terug is gekomen (dat bleken wij te zijn ), gaf Rene aan.
Na de foxtrot kwam de engelse wals, dat was voor beiden weer even wennen, want wat hadden we ook alweer gehad en wat hoort in deze cursus….we hebben het gevonden hoor en Rene en Joke hebben het nog even uitgelegd. Niet dat we dan nu nodig hadden…

Na een aantal dansen (tango en chacha) kregen we de samba aangeleerd, de rest van de groep had die ook nog niet gehad, dus we vielen met onze neusjes in de boter en leerden de juiste passen bij deze cursus. De passen hadden we redelijk snel door en toen mochten we samen aan de slag. (je leert immers een nieuwe dans apart van mekaar, meiden/vrouwen aan de ene kant van de zaal, mannen aan de andere kant.) Het was wel  lachen want we werden behoorlijk in de verdrukking geduwd door de rest van de groep, maar dat werkte alleen maar op onze lachspieren. Tijdens het oefenen moet je natuurlijk niet te grote passen nemen, wat de anderen niet geheel duidelijk was  en wij daardoor erg dicht bij de rand van de dansvloer kwamen waar we werden gehinderd door de zithoek met opstapje en aan de mannenkant de diskjockeyhoek. Maar we zijn er zonder kleerscheuren vanaf gekomen en zelfs het samendansen ging ons goed af! (wij zijn vast natuurtalenten )

Na de pauze nog een paar dansjes gedaan, wat het meeste herhaling was voor de paren die ook al de beginners hadden gedaan. Voor ons was het even kijken en dan meteen meedansen. Het ging echt wel lekker! Wij zijn gewoon góéd

Het was een zeer geslaagde avond en voelde een beetje als vanouds, beetje als weer thuiskomen na zoveel jaar. Hoewel ik vroeger echt wel een betere conditie had, tja ik word ouder merk ik hihi  (Toch maar weer eens de fiets uit het vet halen en de bandjes oppompen……..maar dan wel met wat beter Weer, want die kou en die wind van de afgelopen tijd, brrrrrr.) Trouwens…..mijn partner danst lekker soepel en leidt enorm goed, echt super! Me being very lucky girl, for finding such a great partner to dance  
Op naar volgende week!!!

Tjee wat een hoop smileys gebruikt deze keer, hihi, maar ach geeft ook aan hoe ik me momenteel voel!
I feel good tralilalila………