Goh een mijlpaal in een zeer turbulent leven dat precies 40 jaar geleden begon.

40 jaar, die leeftijd heb ik altijd onbereikbaar gevonden. Nooit gedacht ook dat ik hem zou halen. Nu klinkt dat misschien wat morbide, maar het is nu eenmaal zo. Als kind vond ik mensen van 40 jaar altijd mega oud. Heb ik altijd gedacht: “Als ik dat zou kunnen worden”.

En nu ben ik het!
Hoe het voelt? Als een mijlpaal. Life begins at 40 wordt er gezegd, dus laat dat leven maar komen! Ik ben er helemaal klaar voor!!

Maar eigenlijk heb ik alles wat ik zou kunnen wensen, een prachtige dochter, een goede gezondheid, geweldige ouders en familie. Ik kan me vervoeren per auto, scooter of per fiets (nouja echt fietsen gaat niet helaas, maar ik heb wel een fiets). Ik heb hobby’s en vrienden. Wat kun je je dan nog wensen hè? Niks meer denk ik…….hoewel….. misschien nog een klein dingetje?

Maar vandaag wordt het genieten, zelfs het Weer zit mee! Heb ik normaal altijd regen en kou, nu is het 24 graden en de zon doet haar uiterste beste mijn 40ste mee te vieren! Ik ga zo eens een lekker stukje wandelen!

En morgen naar Eindhoven…Guus meeuwis…. met onder andere Schouder aan Schouder!

Ik heb er zin in!!

Wat een geweldige manier om mijn verjaardag te vieren!

Cantara Pepe van John Coenen

 Oh wat ben ik toch een slechte blogschrijver/ster. Het is niet dat ik niks te melden heb, maar dan begin ik aan een blog te schrijven en  n denk ik: “Nah geen zin om te schrijven”

Maar goed dan nu toch maar even een poging wagen en niet weer afsluiten en verwijderen. Of beter andersom, verwijderen en afsluiten.

Tja poeh waar ben ik gebleven, wat heb ik te vertellen. Volgens mij heb ik al ergens geschreven dat ik een inductiekookplaat heb laten installeren. Daar is nu een ladenkast in de keuken bij gekomen. Een vriend heeft die ladekast geïnstalleerd en als dank zijn we met onze 2 gezinnen gaan uit eten bij de Griek. Ik heb hun maar laten kiezen, want wij zijn niet zo van de ervaren restaurantbezoekers. Dus waar het goed eten is, is altijd een gok of we horen van anderen dat het daar goed is.
Zo dus ook met de Griek Sirtaki in Maastricht. Ik moet zeggen, het was verrukkelijk en enorm veel. Veel te veel. Maar de bediening en sfeer was erg goed.

Verder hebben we met een groep mensen meegedaan aan de nieuwe videoclip van John Coenen Het nummer heet Cantara Pepe en komt op Youtube te staan. Uiteraard is het nog te vroeg om te kijken, want de opnames zijn net achter de rug en de clip moet nog in elkaar gezet worden. Maar wanneer ie klaar is zal ik dat zeker melden.

Dan het dansen, dat doe ik nog steeds. volgende week gaan de extra cursussen beginnen, zoals Salsa en Swingfox.  En dan in september gaan we verder met de zilvercursus. Adriana krijgt nu nog 4 extra lessen met haar groep en dan slaan zij die hele zilvercursus over. Ze gaan meteen door van gevorderden naar zilver-ster. Dit omdat er op die cursus van haar toch wel kids jongeren zitten die wel lekker dansen en ook fanatiek zijn. Ze missen geen les en lopen zo voor op schema. Immers wanneer iedereen de passen snel oppikt en telkens aanwezig is, kan een dansleraar ook verder met zijn lessen en hoeft niet steeds te herhalen voor de wegblijvers.

Echter mijn danspartner en ik mogen braaf naar de zilvercursus. We pikken het ook redelijk snel op, maar onze groep is met grote regelmaat incompleet. Daardoor wordt er vaak en veel herhaald, al speelt de gemiddelde leeftijd natuurlijk ook wel mee….we zijn immers geen pubers meer

Wat is er nog gaande in huize Spectroliet? 
Adriana heeft nog steeds last van het ongeluk dat ze in oktober gehad heeft. Rug- en nekpijnen, regelmatig misselijk, hoofdpijnen, duizelig zien, moe, en wanneer het licht buiten niet dicht bewolkt is, heeft ze vaak last van haar ogen, die het felle licht niet aankunnen. Ze krijgt dan buiten de gewone hoofdpijn ook nog eens een band boven haar ogen, alsof je een strak zweetbandje om je hoofd hebt (geeft ze zelf aan). Nu zijn we doorgestuurd naar de neuroloog, die heeft een summier onderzoek gedaan (met 1 oog kijken, op 1 been staan, vinger naar je neus, dat ik dacht wat is dit??????????
Vervolgens stuurde hij ons door naar de revalidatie arts……die deed hetzelfde onderzoek….stuurde ons door voor een neuro-psychologisch onderzoek, waar we niks meer op hoorden. Dus bellen……..ik heb het hele ziekenhuis gehad,. maar nergens lag de aanvraag voor het onderzoek. Uiteindelijk na 2 uur bellen kwam ik op de jeugdpoli en kreeg daar te horen dat ze haar wilde doorsturen naar het RIAGG. Nouja!!!!!!!!!!!! Ik ontplofte aan de telefoon en was enorm blij dat ik niemand voor me had staan. Ik geloof dat die dan in overspannen toestand gillend naar huis was gegaan.
Vervolgens heb ik mijn onvrede geuit………(goh wat zeg ik dat weer netjes, maar wie mij kent weet hoe ik dan kan zijn :P). Ik kreeg te horen dat ik 2 dagen later door de betreffende arts teruggebeld zou kunnen worden………niet dus. Nu lag er een afspraak in de brievenbus voor het ziekenhuis……..geen RIAGG dus…….en wordt ik morgen gebeld wat de bedoeling is……..ikke is zeeeeeeeer benieuwd of ik inderdaad gebeld wordt.

Je zou potverdorie bijna overspannen worden door dat van het kastje naar de muur gestuurd te worden. De vraagstelling was of ze een whiplash eraan over heeft gehouden en wat we aan de klachten als hoofd- en nekpijn, duizelingen en al die klachten kunnen doen. Inmiddels zijn we al ruim een half jaar verder en lopen telkens tegen een muur op.
Het enige voordeel is dat we een prettig gesprek hebben gehad met iemand van een expertise bureau dat de verzekering van de tegenpartij heeft ingeschakeld. Deze man heeft rechten gestudeerd en is geen arts (wat ie zelf aangaf) maar heeft ons wel handvaten gegeven waar we ondertussen mee kunnen werken. Dit omdat we allemaal graag zien dat ze weer lekker in haar vel komt te zitten en, indien mogelijk, helemaal hersteld van dat vervelende ongeluk. Want dat is waar we vanuit gaan. Volledig herstel.

Tja dat is het wel zo een beetje. In elk geval genoeg gaande waar ik mijn hoofd bij moet houden en derhalve ook niet echt de energie heb om te bloggen. Maar wie weet komt er nog snel verandering in.

Goh vergeet ik bijna te melden dat we nog een 5-tal dagen naar Wenen zijn geweest. De hoofdstad van Oostenrijk, het middelpunt van het rijk van de habsburgers en uiteraard de beroemde SiSi ( oftewel Elisabeth) Ik kan alleen maar melden dat dit een machtigmooie reis was. We hebben eigenlijk alles gezien in Wenen, Schloss Schönbrunn, Der Hofburg met het Sisi-museam de Silberkammer en het Keizerlijk appartement, Stadspark, Graben, alle Dommen (de kerken dus). Nouja you name it, we’ve seen it. En het is er werkelijk zo ongelofelijk mooi! En het Weer was werkelijk fantaschtisch, met een gemiddelde graadje of 22 en zonnig. terwijl het hier begin mei, koud guur en miserabel Weer was.
 Het was zelfs zo erg dat we vertrokken met zon en wamrte en hoe dichter we bij huis kwamen, hoe kouder we het werd. Totdat we in Nederland terugkwamen en blij waren dat we een jas los in de auto hadden liggen en niet opgeborgen in een koffer. En nu ligt er niet zo heel veel afstand tussen Wenen en Maastricht (nuja ruim 1000 km), kan je nagaan hoe verschillend het Weer in Europa is. (net als de regels, belastingen, prijzen en dergelijke, zo verschillen in één Europa )

Wel ik denk dat ik de schade van afgelopen tijd nu wel ruimschoots heb ingehaald op dit blog. Dus ik ga er weer tussenuit en meld me opnieuw, wanneer er weer wat te vertellen is.

tot latersssssssssssssssssssssss