Het heeft even geduurd en is nog steeds wel een beetje “anders dan anders”, maar ik ben mijn draai weer aan het vinden hier thuis.
De afgelopen week heeft er harder ingehakt dan ik had verwacht. Ik ben altijd wel positief ingesteld en elke tegenslag kom ik wel weer te boven, daar gaat het niet om, maar ik heb toch wel gemerkt dat het hele niergebeuren (met de verhoogde waardes en niet te vergeten de spannig die dat met zich meebrengt/bracht), een behoorlijke impact hebben gehad. Ik ben eigenlijk nog steeds een beetje van uit mijn doen. Loop een beetje met mijn ziel onder mijn arm, en ga door met de dagelijkse dingen die gedaan moeten worden. Het houdt me bezig, ik doe zo “normaal” mogelijk voor de buitenwereld, maar ik merk dat ik toch continue nog bezig ben met de afgelopen week.

De angst die ik in het ziekenhuis heb ervaren, ondanks mijn positieve houding, raak ik op de een of andere manier maar niet kwijt. Zo ook gisteravond…..

Hier in het buurtcentrum (mooi woord voor een zaaltje ) Was gisteravond van de plaatselijke carnavaslvereniging een gezellige avond georganiseerd. Dus ik ben er een kijkje gaan nemen. Een aantal vrienden en een hoop bekenden tegengekomen, al was het er niet druk. Leuke band die speelde “Wir sind spitze”. Speelden goed, qua zang en muziek goed op elkaar afgestemd en al hou ik niet direct van duitse muziek, deze dialectband heeft het prima voor mekaar gebokst. Het was er gezellig. We hebben wat gedronken en gedanst en veel gelachen.
En nu hoor ik jullie denken, wat scheelt er dan aan? Nou tja en dát is nu juist zo moeilijk uit te leggen. Al is het er gezellig, en zijn er veel mensen waar je mee staat te praten. Telkens dwalen mijn gedachten af naar de afgelopen week en voel ik een bepaalde spanning, denkend aan het afgelopen jaar, de jaren daarvoor, en zeker aan alles wat er nu voor me ligt en nog (kan) staat(n) te gebeuren (kan niet wachten tot het zover is) dan komt er een gevoel over me dat ik alleen kan beschrijven als heel verwarrend. Van de ene kant zo enorm geluksgevoel en van de andere kant een angst , nee eerder gereserveerdheid, om te genieten van al die leuke dingen. Meer het gevoel, al heb je de uitslagen in je handen dat alels goed is, toch de gereserveerheid of het wel echt waar is. Lijkt wel of ik een beetje terug naar anderhalf jaar geleden ben gezet. Het idee van monopoly: ga terug naar start 

Eigenlijk moet ik er niet teveel bij stilstaan en gewoon lekker genieten van alles en iedereen om me heen. dat doe ik ook zeker, maar verstand en gevoel lopen op dit moment niet helemaal met de neus in dezelfde richting.

Ach het zal wel iets tijdelijks zijn, ondertussen ga ik gewoon door met ademhalen hoor en de dingen doen die er gepland stonden. Maar vind het best moeilijk erover te praten, terwijl het schrijven juist veel makkelijker gaat. Vandaar dat het nu ook op mijn blog staat.