Ik heb een hele tijd getwijfeld of ik het wel zou schrijven, maar heb besloten dat een weblog niet alleen voor de leuke dingen des levens zijn, of de ziekenhuismomenten. Maar ook voor de mindere momenten in je leven.
En zo een minder moment bevind ik me zo nu en dan in. Met bergen en dalen verloopt mijn leven, de meeste dalen denk ik achter de rug te hebben. Vooral de laatste anderhalf jaar zit ik voor het grootste gedeelte op de toppen. Daar geniet ik van. Begrijp me niet verkeerd.
Maar ik, degeen die eigenlijk nooit klaagt en altijd wel iets positiefs ziet in welke situatie dan ook…….. word zo nu en dan overmant door….tja wat……eenzaamheid? Ontevredenheid? Nee dat laatste zeker niet. Maar ik ben het zo beu zo nu en dan.
Elke dag is hetzelfde. Je staat op, doet je huishouden verzorgt jezelf en je kind (wat ook weer zo een gezegend iets is), knikkert de hond zo nu en dan in bad, gaat met het beestje wandelen. Komt mensen tegen, maakt een praatje, of loopt door. Alnaargelang je de mensen kent of er behoefte is aan praten. En dan ga je weer naar huis…… en dan kom je binnen en dan…….leeg, kaal koud. nee ik heb genoeg meubels, de verwarming staat aan, dus dat is het niet. Maar het is gewoon……tja weet niet hoe ik het moet verwoorden.
Dan lees ik maar een boek, kijk wat tv, hang voor de pc of neem de benenwagen of gemotoriseerde wagen en ga maar ergens heen. Winkelen, de stad in, windowshopping of gewoon shoppen, avondje stappen, op dansles allemaal gezellig heel gezellig. Maar dan krijg je dat gevoel weer……. en dan denk ik, Is dit nu waar je alles voor hebt meegemaakt? Om nu gezond te zijn en hier continue alleen te zijn? En na een dagje winkelen, op stap, dansavondje of what ever, dan kom je thuis en dan heb je weer dat gevoel.
Tuurlijk heb ik vrienden en een geweldig lieve familie, superouders en bovenal een prachtige dochter. Eigenlijk ben ik enorm gezegend, dat besef ik maar al te goed. En daarom kan ik er ook bijna niet over praten en ben ik over het algemeen vrolijk. Maar van binnen huil ik.
1:37 pm
ik las je blog…ik dacht…het moet wel heel erg stil zijn in je huisje..je bent nog te jong om achter de geraniums te gaan zitten..en zo…en vrijwilligerswerk..nee dat zie ik jou niet echt doen..
misschien iets van een cursus volgen en dan eventueel een baantje, al is het maar voor 16 uurtjes in de week..probeer iets te gaan doen wat je leuk vind…informeer eens links en rechts..ik zie nu bij mijzelf, ik werk nu 24 uur bij P&O beheer bij een sociale werkplaats, gezien mijn lichamelijke ongemakken was dit de beste optie, ik zit hele dagen, en ik zit achter computer en het beval me prima,er is geen een vrije bedrijf die mij wilt hebben..
Maak eens een lijstje wat je heel graag zou willen doen…wie weet kan er wat leuks uitbloeien, zo kom je ook onder de mensen en dan weet je zelf dat je ook nog een gewoon mens kan zijn. Ik wens je heel veel succes !!
Ik weet niet of je een hobby heb?? Misschien dat je daar een cursus in kan doen?
[Reageer ]
Claudia Reply:
February 11th, 2010 at 1:51 pm
@heleen, hobby’s zijn het probleem niet, ik heb genoeg te doen, en verveel me ook zeker niet. Zit ook niet hele dagen thuis, maar dat onder de mensen is altijd maar zo tijdelijk. Snap je, je kan de hele dag onder de mensen zijn, in een grote menigte staan en dan toch, ja je eenzaam voelen. Het is dat thuiskomen telkens maar alleen…. Ook naar hobbies of cursussen gaan, ik ga alleen en kom weer alleen naar (t)huis. Ik mis die arm om me heen, van en meis hoe was je dag, hoe was de cursus…….
Het leven bestaat momenteel uit veel leuke momenten, daar ligt het niet aan, maar dan toch, er is en blijft dat gemis.
[Reageer ]
7:13 pm
We hebben het er samen een tijdje terug op MSN al over gehad en ik begrijp je 400 procent.
Je bent lang bezig geweest met overleven, maar nu, na je transplantatie besef je dat het leven meer is dan alleen maar hopen dat je mag blijven leven. Je bent eraan toe je leven en je toekomst weer met iemand te delen.
Ik herken je gevoel, het thuis komen in een leeg huis, niet je vanzelfsprekende maatje waar je je leven, je zorgen, je vreugde en je verdriet mee deelt. En ik ken ook het gevaar dat je kind een beetje je partner wordt in deze en dat is ook niet de bedoeling.
Weet je, ik kan je niet helpen, niemand kan dat, maar ik kan wel hopen dat er een keer iemand in je leven komt, waar jij het geluk weer mee kan delen!
[Reageer ]
4:00 pm
Ja eens een een arm om je schouder of een lach zal je vast wel krijgen maar net dat ene niet.
Je komt het tegen of niet.
Je kan ook zoeken maar wees voorzichtig. Er zijn genoeg contact site’s Niet geschoten altijd mis.
Je bent al zoveel bergen over geklommen.
succes
[Reageer ]